آتیلا حجازی: پدرم میگفت اگر میخواهی در ایران موفق شوی، مثل من نباش؛ به او گفتند سرمربی تیم ملی شدهای ولی فرد دیگری را معرفی کردند!
آتیلا حجازی در سالگرد درگذشت پدرش صحبتهای جالبی درباره او به زبان آورد.
سپهر ستاری؛ بدون شک ناصر حجازی یکی از نامهای ماندگار در تاریخ فوتبال ایران به شمار میآید. او در دوران بازیگری خود در دروازه تیم ملی و استقلال عملکردی فوقالعاده داشت و پس از آن به عنوان سرمربی نیز موفقیتهای چشمگیری را کسب کرد. اما راز ماندگاری حجازی تنها درخشش او در میدان فوتبال نبود، بلکه شخصیت منحصر به فرد و آزادگیاش بود که موجب شده با وجود گذشت ۱۵ سال از فوت او، نامش همچنان در یاد مردم ایران زنده بماند. حجازی از جمله اسطورههایی است که محبوبیتش به یک تیم خاص محدود نمیشود و این ویژگی او را به چهرهای خاص در تاریخ ورزش ایران تبدیل کرده که هیچگاه جای خالیاش پر نخواهد شد.
آتیلا حجازی، فرزند این اسطوره فوتبال ایران، به مناسبت پانزدهمین سالگرد درگذشت ناصر حجازی، در گفتوگویی اختصاصی با «ورزش پارسی» درباره او نکات جالبی را مطرح کرده است. او در این گفتگو به این موضوع اشاره کرد که با وجود گذشت ۱۵ سال از فوت ناصر حجازی، مردم هنوز او را فراموش نکردهاند و از او پرسیدند که راز این ماندگاری چیست. آتیلا در پاسخ گفت: “واقعاً بعد از این همه سال، من که پسرش هستم هنوز مرگ پدرم را باور ندارم و ناصر حجازی برای من تا وقتی نفس میکشید، زنده است.”
وی در ادامه به مهمترین ویژگی ناصر حجازی اشاره کرد و گفت: “آن شخصیت و ابهت و کاریزمای خاصی که داشت، هیچگاه از خاطر من پاک نمیشود. صراحت کلام و یکرنگی و صداقت ناصر حجازی که در ۹۵ درصد آدمها نایاب است، باعث ماندگاری او شد.”
آتیلا در پاسخ به این سوال که مهمترین چیزی که از پدرش یاد گرفته چیست، بیان کرد: “من هرگز نمیتوانم مثل او شوم. خیلیها من را با پدرم مقایسه میکردند ولی او شخصیت منحصر بهفردی بود که تکرار نمیشود. اما تا جایی که بتوانم سعی میکنم از رفتارهای ایشان در زندگی شخصی درس بگیرم و تا حد کمی پیرو راه آن عزیزم باشم.”
او همچنین به نصیحتهای پدرش اشاره کرد و گفت: “میگفت اگر میخواهی در ایران موفق باشی، راهی که من رفتم را نباید بروی. من مجیز کسی را نمیگفتم و بلهقربانگو نبودم، اما تو اگر بخواهی این کارها را کنی، نابود میشوی. بعد از این همه سال میفهمم که او همه چیز را درست میگفت.”
آتیلا حجازی به علاقه پدرش به یک شعر معروف اشاره کرد و گفت: “بله، او واقعاً به آن شعر علاقه داشت و به آن عمل کرد. واقعاً یک آدم خاص و عجیبی بود. هرچه زمان میگذرد، به این مسئله پی میبرم.”
وی در ادامه به خاطراتش از پدرش اشاره کرد و گفت: “تمام لحظهها، روزها، مسافرتها، تمرینات، مهمانیهای خانوادگی و دورهمیها، بازیها خاطره است و هر روز و هر شب در یاد من است و تکرار میشود.”
در پاسخ به این سوال که اگر ناصر حجازی زنده بود به مشکلات امروز مردم چه واکنشی نشان میداد، آتیلا گفت: “فکر میکنم حتماً خیلی حرص میخورد! نمیتوانم بگویم خدا را شکر الان زنده نیست، ولی اگر بود، واکنشهای بسیار تندی نشان میداد و فکر کنم اینکه الان نیست بهتر است!”
او در ادامه به این موضوع پرداخت که آیا در زمان زندگی ناصر حجازی به اندازهای که حقش بود، قدر او را دانستیم یا خیر و گفت: “نه، واقعاً قدرش را ندانستند؛ حداقل به اندازه حقی که در ورزش و فوتبال داشت، به حقش نرسید و یک سری آدم که انگشت کوچک ناصر حجازی نبودند، در این فوتبال به چه مدارجی رسیدند.”
آتیلا در مورد شاگردان پدرش گفت: “او شاگردانش را دوست داشت و با آنها ارتباط خوبی داشت. ۳ بازیکنی که خیلی به آنها علاقهمند بود فرهاد مجیدی، علیرضا اکبرپور و محمد نوازی بودند.”
وی در پاسخ به این سوال که شبیهترین فرد به ناصر حجازی در فوتبال ایران کیست، بیان کرد: “واقعاً هیچ شخصی را در حد و اندازه ایشان نمیبینم. برای همه احترام قائلم ولی او با کسی قابل مقایسه نبود.”
آتیلا در ادامه به بزرگترین حسرت ناصر حجازی در زندگیاش اشاره کرد و گفت: “از نظر ورزشی خیلی دوست داشت یک اتفاق بیفتد. همان زمانی که از طرف فدراسیون فوتبال در زمان داریوش مصطفوی به او زنگ زدند و به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد، ولی فردای آن روز شخص دیگری انتخاب شد که برای پدرم جای تعجب داشت.”
او همچنین به نرفتن پدرش به منچستریونایتد اشاره کرد و گفت: “در صورتی که مورد تایید باشگاه منچستریونایتد قرار گرفته بود، ولی نتوانست از ایران رضایتنامه بگیرد. اگر آن زمان این انتقال انجام میشد، یک اتفاق بزرگ فوتبال ایران بود و این دو اتفاق حسرتهای بزرگ پدرم بود.”
آتیلا در پایان گفت: “همیشه موفقیتهایی که با تیم ملی بهدست آورد مثل حضور در جام جهانی و المپیک جزو خاطرات خوب او بود. پدر من تا ۲۹ سالگی توانست در تیم ملی بازی کند و این اوج نامردی در حق او بود. دروازهبانی که میتوانست تا ۳۷ سالگی بازی کند. او میتوانست در منچستریونایتد بازی کند ولی جلوی او را گرفتند و خیلی در حقش اجحاف شد. همین که مردم بعد از این همه سال از او یاد میکنند کافی است. شماره تلفن موبایل او چند سال است که منتقل شده ولی صاحب جدید آن میگوید هنوز مردم زنگ میزنند و سراغش را میگیرند و این نشانه بزرگی پدرم است.
