اینجا قهرمان نمی‌خواهند؛ گروگان‌گیری در لیگ برتر

مرتضی رضایی؛ داستان به تدریج به سمت عجیبی پیش می‌رود و هیچ‌کس حاضر به کوتاه آمدن نیست. در فرهنگ ورزشی ایران، به‌طور قطع حق با اوست. شاید اگر شرایط جنگی در کشوری غیر از ایران بود، تمامی تیم‌ها به تصمیماتی که فدراسیون فوتبال یا سازمان لیگ اتخاذ می‌کرد احترام می‌گذاشتند، برای قهرمان آرزوی موفقیت می‌کردند و خود را برای چالش‌های پیش رو آماده می‌کردند، اما اینجا ایران است با هزار و یک چالش. چشم و هم‌چشمی‌های بی‌مورد، حسادت‌های بی‌دلیل و در نهایت همان ضرب‌المثل معروف «دیگی که برای من نجوشد…» فدراسیون فوتبال را در وضعیتی دشوار قرار داده است، و این واقعیت را نمی‌توان انکار کرد.

از یک سو، فدراسیون فوتبال درگیر مشکلات داخلی برای ادامه لیگ یا معرفی قهرمان است و از سوی دیگر تحت فشار کنفدراسیون فوتبال آسیا برای معرفی نمایندگان ایران در رقابت‌های آسیایی قرار دارد. در داخل کشور، به نظر می‌رسد اراده‌ای برای اتخاذ یک تصمیم واحد وجود ندارد. شاید کمی ترس نیز در این میان وجود داشته باشد، چرا که اگر مسئولان اعلام کنند که استقلال قهرمان لیگ می‌شود، دیگر سنگ روی سنگ بند نخواهد شد. چند هفته پیش که این شایعه مطرح شد، تیم‌هایی مانند پرسپولیس، تراکتور، سپاهان و … موضع‌گیری کردند و تأکید کردند که باید بازی‌های لیگ برگزار شود. اصرار و پافشاری آن‌ها در یکی از بدترین شرایط کشور، خود به نوعی جالب است.

سوال اینجاست که اگر مثلاً تیمی مانند پرسپولیس در صدر جدول بود یا هر تیم دیگری، آیا باز هم بر ادامه لیگ به این شکل اصرار می‌کردند؟ واقعیت کاملاً مشخص است؛ اگر خودمان در صدر بودیم، موافق ادامه لیگ بودیم و حالا که نیستیم، باید لیگ ادامه پیدا کند. ۳۰ تا ۳۵ روز دیگر مهلت AFC برای معرفی نمایندگان ایران به پایان می‌رسد و مسئولان فوتبال کشور در وضعیتی پیچیده قرار گرفته‌اند. لیگ برتر هنوز به پایان نرسیده و تکلیف جدول مشخص نیست و اختلاف‌نظرها میان باشگاه‌ها و مدیران به اوج خود رسیده است.

طبق قوانین رسمی AFC، فدراسیون‌ها باید حداکثر تا ۳۱ مه ۲۰۲۶ (۱۰ خرداد ۱۴۰۵) نمایندگان خود را معرفی کنند. در غیر این صورت، این نهاد می‌تواند سهمیه کشور را لغو کرده یا تیم جایگزین معرفی کند. همین موضوع فشار زیادی بر فدراسیون فوتبال ایران وارد کرده است تا هرچه سریع‌تر به یک جمع‌بندی برسد. بدون شک این آزمونی مهم برای مهدی تاج و فدراسیون تحت سرپرستی او است تا تصمیمی قاطع اتخاذ کنند. تصمیمی که به اندازه‌ای مقتدرانه باشد که هیچ‌کس، تیمی یا گروهی جرات نکند درباره آن اظهار نظر کند!