عکس | آخرین رقص محمد صلاح روی چمن آنفیلد
یکی از روزهای تاریخی و غمانگیز تاریخ لیورپول. روز خداحافظی محمد صلاح.
به گزارش ورزش پارسی؛ ورزشگاه آنفیلد در غروب آخرین یکشنبه فصل به صحنهای از احساسات متضاد و در هم تنیده تبدیل شد. امروز، زیر آفتاب بندر لیورپول، اشکها و لبخندها در هم آمیختند تا پایانی دراماتیک برای فصل پرفراز و نشیب لیورپول رقم بخورد. سوت پایان مسابقه برابر برنتفورد تنها به معنای پایان یک نود دقیقه ماراتنگونه نبود، بلکه نقطه پایانی بر یک دوران باشکوه و آغاز عصری مبهم و پر از پرسشها بود. این پایان، به معنای وداع با فرعون و آغاز دورانی بدون محمد صلاح بود.
قرمزها با تساوی یک بر یک و کسب شصت امتیاز در رتبه پنجم جدول ردهبندی لیگ برتر انگلیس قرار گرفتند. با این حال، نتایج سایر رقبا، از جمله شکست بورنموث برابر ناتینگهام فارست، موجب شد تا سهمیه ارزشمند لیگ قهرمانان اروپا به شاگردان آرنه اشلوت برسد. اما آنچه این روز بهاری را در حافظه تاریخی و قلب هواداران اسکوسرها جاودانه کرد، نه صعود به معتبرترین تورنمنت قاره سبز، بلکه وداع با پادشاه مصری و جنگجوی اسکاتلندی بود.
محمد صلاح، ستاره بیبدیل و نماد خط حمله لیورپول، پس از شکست تلخ و سنگین چهار بر دو در هفته گذشته برابر استون ویلا، آتشی سوزان در رختکن به پا کرد. او در شبکههای اجتماعی با کنایهای صریح به آرنه اشلوت نوشت: «شکست خوردن دوباره ما در این فصل بسیار دردناک بود و چیزی نبود که هواداران ما مستحق آن باشند. من میخواهم لیورپول دوباره به همان تیم تهاجمی هوی متال تبدیل شود که رقبا از آن میترسیدند و دوباره تیمی باشیم که جام میبرد.» اما آرنه اشلوت در اوج فشارهای رسانهای و انتقادات هواداران در فصل دوم حضورش، تصمیمی بزرگمنشانه و تاریخی گرفت. او با عبور از کینههای شخصی، نام صلاح را در ترکیب اصلی قرار داد تا هواداران با ستاره محبوبشان عشق کنند.
با سوت شروع بازی، سیصدمین حضور محمد صلاح در ترکیب اصلی لیورپول آغاز شد. رکوردی که او را پس از کولو توره به دومین بازیکن آفریقایی تاریخ تبدیل کرد که به این رکورد افسانهای میرسد. در دقیقه نوزده، آنفیلد تا مرز انفجار پیش رفت. صلاح پشت یک ضربه ایستگاهی در فاصله چند متری محوطه جریمه ایستاد و با پای چپ هنرمند و جادوییاش توپی را روانه دروازه کرد که با بدشانسی محض و با اختلافی میلیمتری به تیرک عمودی برخورد کرد و به دروازه نرسید. گویی سرنوشت نمیخواست آخرین قاب پادشاه در آنفیلد با یک گل تماشایی ثبت شود و گراونبرخ در ریباند نتوانست کاری از پیش ببرد.
فشار بیامان و امواج حملات شاگردان اشلوت در نیمه دوم سرانجام در دقیقه پنجاه و هشت سد دفاعی حریف را ویران کرد. حرکتی که از کودی خاکپو آغاز شده بود، با دید عالی و پاس دقیق محمد صلاح در عمق دفاع حریف همراه شد تا کرتیس جونز جوان در مقابل دروازه تقریباً خالی قرار بگیرد و با یک بغل پای ساده و بینقص گل اول مسابقه را به ثمر برساند. این پاس گل یک یادگاری ارزشمند دیگر از صلاح برای سکوهای آنفیلد بود تا نام او باز هم در تابلوی نتایج ثبت شود. گلی که آرامش را به اردوی قرمزها بازگرداند و بلیط صعود به لیگ قهرمانان را در جیب آنها قرار داد.
اما بالاخره لحظه سرنوشت فرا رسید: در دقیقه هفتاد و چهار، تابلوی تعویض توسط داور چهارم بالا رفت و شماره یازده افسانهای برای آخرین بار در تاریخ لیگ برتر به سمت نیمکت حرکت کرد. محمد صلاح در حالی که قطرات اشک در چشمانش حلقه زده بود و بغضی سنگین در گلو داشت، جای خود را به جرمی فریمپونگ داد. صدای تشویق دهها هزار هوادار عاشق که نام او را یکصدا فریاد میزدند، در آسمان مرسیساید طنینانداز شد. بازیکنی که با گلها و درخششهای بینظیرش سالها بار خط حمله تیم را به دوش کشیده بود، به پایان راه خود در این باشگاه پرافتخار رسید.
کمی بعد، در دقیقه هشتاد و سه نوبت به اندی رابرتسون رسید تا او هم جای خود را به میلوش کرکز بدهد. رابرتسون، مدافع چپ خستگیناپذیر اسکاتلندی که نماد تعصب، دوندگی و جنگندگی در دوران باشکوه سالهای اخیر بود، نیز با چشمانی گریان و در میان تونلی از تشویقهای بیدریغ با چمن آنفیلد وداع کرد تا پرونده یک نسل طلایی بسته شود.
هواداران لیورپول در حالی صندلیهای آنفیلد را ترک کردند که میدانستند تکهای بزرگ از قلبشان برای همیشه در این ورزشگاه و در کنار خاطرات فراموشنشدنی صلاح و رابرتسون جا مانده است. غروب یکشنبه روزی بود که خورشید بر امپراتوری شماره یازده غروب کرد، اما افسانه او تا ابد در سرودهای حماسی جایگاه کوپ سینه به سینه نقل خواهد شد. خداحافظ صلاحِ محبوب ما. بدرود فرعون.
