امیلیانو مارتینز؛ از یک ساندویچ و چمدان شکسته تا قله فوتبال جهان
امیلیانو مارتینز از روزهای سخت کودکی و مسیری گفت که از یک سفر ۱۸ ساعته با اتوبوس و یک ساندویچ آغاز شد و به قهرمانی در کوپا آمریکا و جام جهانی...
امیلیانو مارتینز امروز در شمار بزرگترین چهرههای فوتبال جهان قرار دارد، اما مسیر رسیدن او به این جایگاه، با سالهایی دشوار، تنهایی و تنگدستی همراه بوده است. او در روایت خود از روزهایی سخن گفته که برای ورود به فوتبال حرفهای، حتی از ابتداییترین امکانات هم برخوردار نبود.
مارتینز درباره نخستین تلاش جدیاش برای رسیدن به فوتبال حرفهای گفت: «وقتی ۱۲ ساله بودم، برای شرکت در یک آزمون به بوئنوس آیرس رفتم. من و پدرم ۱۸ ساعت با اتوبوس در راه بودیم. او همراه من آمد، اما پولی نداشتیم. تمام آن روز فقط یک ساندویچ خوردیم.»
این سفر در نهایت به نتیجه رسید و او در ایندپندینته مورد آزمایش قرار گرفت؛ جایی که مسئولان باشگاه به او گفتند آیندهای در فوتبال دارد. با این حال، مشکل دیگری پیش روی او بود. مارتینز در بوئنوس آیرس جایی برای ماندن نداشت. «به من گفتند آینده داری، اما جایی برای زندگی نداشتم. با یک چمدان شکسته و حتی بدون یک پزو به ماردل پلاتا برگشتیم.»
چند سال بعد، اتفاقی رخ داد که میتوانست سرنوشت او را برای همیشه تغییر دهد. آرسنال در ۱۷ سالگی با مارتینز تماس گرفت؛ پیشنهادی که برای خانوادهاش معنایی فراتر از یک قرارداد فوتبالی داشت. «پدرم گریه کرد. به من گفت: برو پسر، این مال توست.»
مارتینز راهی انگلیس شد؛ کشوری که برای او کاملاً ناآشنا بود. او زبان انگلیسی نمیدانست، خانوادهاش کنارش نبودند و باید در شرایطی سخت، مسیر حرفهای خود را ادامه میداد. «بدون اینکه انگلیسی بلد باشم به لندن رسیدم. تنها بودم، در زمستان، بدون خانوادهام. بارها گریه کردم. سرد میخوابیدم و حتی به تسلیم شدن فکر کردم.»
با این حال، هر بار که ناامیدی سراغش میآمد، تصویر پدرش و آن سفر ۱۸ ساعته با اتوبوس به او یادآوری میکرد که چرا این راه را آغاز کرده است. «هر بار که دراز میکشیدم، پدرم و آن سفر را به یاد میآوردم.»
سالها تلاش سرانجام به بار نشست. مارتینز همراه تیم ملی آرژانتین قهرمان کوپا آمریکا شد؛ جامی که برای او تنها یک موفقیت ورزشی نبود، بلکه نشانی از تمام سختیهایی بود که پشت سر گذاشته بود. «وقتی کوپا آمریکا را بردیم، پدرم را در آغوش گرفتم و به او گفتم: همه چیز برای این بود، میفهمی؟»
اما بزرگترین لحظه هنوز در راه بود. قهرمانی در جام جهانی با آرژانتین، مارتینز را به یکی از ماندگارترین چهرههای فوتبال جهان تبدیل کرد. با این حال، خودش میگوید موفقیت هرگز او را تغییر نداده است. «جام جهانی هم رسید، اما من تغییر نکردم. من هنوز همان بچهای هستم که با یک چمدان شکسته و فقط یک دستکش سفر میکرد.»
شاید همین جمله، بهترین توصیف برای مسیر زندگی مارتینز باشد؛ دروازهبانی که راه خود را از یک سفر ۱۸ ساعته، یک ساندویچ، یک چمدان شکسته و رؤیایی بزرگ آغاز کرد و در نهایت به قله فوتبال جهان رسید. برای او، جامها و افتخارات پایان داستان نیستند؛ بلکه یادآور روزهاییاند که برای رسیدن به رؤیایش جنگید.
