پیروزی بارسلونا در رقابت با رئال مادرید و تأکید بر بازگشت این تیم
بارسلونا توانست رئال مادرید را در ماجرای خرید رودری شکست دهد.
به گزارش ورزش پارسی؛ تا همین چندی پیش، این تصور که بارسلونا بتواند در جذب یک ستاره بزرگ، رقیب همیشگیاش یعنی رئال مادرید را پشت سر بگذارد، بیشتر به یک رویا شبیه بود. در حالی که تیم تحتعنوان الکلاسیکو معمولاً بهراحتی سراغ بزرگترین چهرههای فوتبال میرفت، بارسلونا سالهای اخیر را با یک سؤال کلیدی پیش میبرد: آیا اساساً امکان دارد بازیکنان جدید را جذب و قراردادها را نهایی کند یا نه.
ورود جود بلینگام در سال ۲۰۲۳ و کیلیان امباپه در سال ۲۰۲۴ از سوی رئال مادرید، این ذهنیت را تقویت کرد که وقتی برترین بازیکنان اروپا دو راهی دارند، انتخابشان احتمالاً ورزشگاه سانتیاگو برنابئو خواهد بود. اما این روند از زمان جدایی لیونل مسی در سال ۲۰۲۱ تغییر کرد؛ جایی که او در حالیکه اشک میریخت بارسلونا را ترک کرد و مشکلات مالی باشگاه عملاً باعث شد ستارهای که به عنوان بهترین بازیکن تاریخ فوتبال شناخته میشود، از این تیم جدا شود؛ مسی سپس به پاریسنژرمن رفت.
با وجود این شرایط، بارسلونا توانسته طی این سالها چند بازیکن مطرح را جذب کند. رابرت لواندوفسکی در اوت ۲۰۲۲ به جمع آبیاناریها پیوست، دنی اولمو در سال ۲۰۲۴ راهی بارسلونا شد و آنتونی گوردون نیز پیش از جام جهانی با قراردادی به ارزش ۸۰ میلیون یورو (۶۸.۵ میلیون پوند؛ ۹۲.۴ میلیون دلار) از نیوکاسل یونایتد منتقل شد. اکنون این باشگاه اعلام میکند از نظر مالی در شرایط بهتری نسبت به گذشته قرار دارد؛ اتفاقی که عمدتاً به افزایش درآمدها پس از بازگشت به ورزشگاه نوکمپ مربوط میشود.
بارسلونا همچنین تأکید کرده که پیگیری جذب رودری، که گفته میشود منچسترسیتی ارزش او را ۸۰ میلیون یورو تعیین کرده، تغییری در روند تلاش برای انتقال خولیان آلوارز از اتلتیکومادرید ایجاد نخواهد کرد. در سالهای گذشته، این تیم ناچار بوده محدودیتهای هزینه در لالیگا را مدیریت کند و در کنار آن، برای بازسازی ترکیبی که شانس رقابت در لیگ قهرمانان اروپا را داشته باشد، به راهکارهای مالی خلاقانه متوسل شود.
در چنین فضایی، بارسلونا به باشگاهی تبدیل شد که به جای شکل دادن به روند بازار نقلوانتقالات، بیشتر دنبال فرصتهایی میرفت که از پیش وجود داشت. جذب بازیکنان آزاد، انتخاب بازیکنانی که حاضر بودند برای پیراهن آبیواناری دستمزدشان را کاهش دهند، استفاده از چهرههای باتجربه نزدیک به پایان دوران حرفهای و همچنین بهرهگیری از استعدادهای جوان، به الگوی اصلی فعالیت این باشگاه تبدیل شده بود.
با این حال، بارسلونا باید بابت نتیجه این رویکرد اعتبار بگیرد. ترکیب سیاستهای مدیریتی با یکی از بهترین نسلهای تاریخ آکادمی لاماسیا باعث شد این تیم در چهار فصل اخیر سه بار قهرمان لالیگا شود. رئال مادرید آخرین بار در فصل ۲۰۲۴-۲۰۲۳ به این عنوان رسید و بارسا نیز سرانجام توانست دوباره خود را به مراحل پایانی فوتبال اروپا برساند؛ هرچند این موفقیتها هنوز نتوانستهاند جایگاه و اعتبار سابق بارسلونا را به شکل کامل احیا کنند.
اینجاست که نام رودری مطرح میشود. جذب رودری میتواند اختیار هانسی فلیک، سرمربی بارسلونا را برای استفاده از یکی از بهترین هافبکهای دفاعی فوتبال جهان و نزدیکترین بازیکن مدرن به اسطوره بارسا یعنی سرخیو بوسکتس، افزایش دهد؛ اما اهمیت اصلی این انتقال در پیام آن نهفته است. اینکه بارسلونا بتواند بازیکنی را به خدمت بگیرد که در سال ۲۰۲۴ برنده توپ طلا شد، کاپیتان تیم ملی اسپانیا در مسیر قهرمانی جام جهانی بود و مدتها مورد تحسین رئال مادرید قرار داشت، اتفاقی بزرگ در دنیای نقلوانتقالات خواهد بود.
آخرین بار که یک ابرستاره چنین مسیری را انتخاب کرد، احتمالاً نیمار در سال ۲۰۱۳ بود. مهاجم برزیلی در آن زمان تنها ۲۱ سال داشت و با پیشنهاد جدی رئال مادرید روبهرو شده بود، اما هنگام ترک سانتوس و انتخاب میان چند گزینه، ورزشگاه نوکمپ و بارسلونا را برگزید. بارسلونا در آن سالها شرایط متفاوتی داشت؛ تیمی که در سال ۲۰۰۹ سهگانه را فتح کرد و در سال ۲۰۱۵ هم دوباره به همین افتخار رسید، در حالی که لیونل مسی، لوئیس سوارز و نیمار در اوج دوران خود قرار داشتند.
هواداران بارسلونا همچنان در آرزوی بازگشت به روزهای قدیمی هستند و خوان لاپورتا، رئیس باشگاه، به خوبی به این خواسته آگاه است. ویژگی قابل انکار درباره لاپورتا این است که او در فروش رویاها مهارت دارد؛ به خوبی میداند هواداران چه حرفهایی میخواهند بشنوند و همان را ارائه میدهد. با این حال، حتی سخنرانیهای عوامپسندانه و ماهرانه این مدیر ۶۴ ساله نیز در ماههای اخیر و با توجه به وضعیت مالی باشگاه، تا حدودی با احتیاط همراه شده است. انتقال رودری میتواند فرصت تازهای برای او فراهم کند تا دوباره با آزادی بیشتری رویاپردازی کند.
رودری، کاپیتان ۳۰ ساله تیم ملی اسپانیا که پس از پیروزی برابر آرژانتین در فینال به عنوان بهترین بازیکن جام جهانی انتخاب شد، نمونهای از خریدهایی است که بارسلونا تقریباً فراموش کرده بود ممکن است دوباره به دست بیاورد. دکو، مدیر ورزشی بارسلونا، در فوریه ۲۰۲۴ در گفتوگویی با شبکه TV3 گفته بود: «جایگزین کردن سرخیو بوسکتس تقریباً غیرممکن است. او بازیکنی بسیار خاص و کاملاً منحصربهفرد است. هیچ بازیکنی مانند او در بازار وجود ندارد و حتی اگر وجود داشت، به بارسلونا نمیآمد، زیرا باشگاهش حاضر به فروش او نمیشد. نزدیکترین بازیکن به او رودری است که در منچسترسیتی بازی میکند، اما تصور میکنم سیتی حاضر نباشد او را به ما یا هیچ باشگاه دیگری بفروشد.»
در آن زمان، حرفهای دکو بیشتر از آنکه ارزیابی دقیق از سطح رودری باشد، انعکاس واقعیتهای بارسلونا به نظر میرسید. نکته جالبتر اینجاست که بارسا در پست هافبک دفاعی دیگر با کمبود گزینه مواجه نیست. ژاوی دو سال تلاش کرد جانشین بوسکتس را پیدا کند، اما در نهایت تصمیم گرفت با نبود یک جانشین مستقیم، تیمش را وفق دهد. در دوران فلیک، مارک کاسادو نمایش خوبی داشته، مارک برنال به عنوان استعدادی درخشان مطرح شده، اریک گارسیا نیز در نقش هافبک دفاعی عملکرد بسیار قابل قبولی داشته و حتی بهترین نسخه فرنکی دییونگ را هم دیدهایم.
در چنین شرایطی، به نظر میرسید بارسلونا ترجیح داده تمرکز خود را به نقاط دیگر منتقل کند. ورود گوردون و کریم آدیمی به خط حمله کمک کرده و پیش از مصدومیت اخیر دییونگ، خط میانی بارسلونا را میتوان شلوغترین بخش ترکیب این تیم دانست. بنابراین رودری به بارسلونا نمیآید چون این تیم گزینه کافی در اختیار ندارد؛ او برای بارسا جذب میشود چون فرصت گرفتن بازیکنی در سطح و جایگاه او به ندرت فراهم میشود.
بارسلونا با حضور رودری متحول نمیشود. این تیم حتی برای اثبات اینکه دوباره به جایگاه سابقش نزدیک شده، لزوماً به او احتیاج ندارد؛ کسب جامهای مختلف زیر نظر فلیک تا حد زیادی این موضوع را روشن کرده است. اما برای اولین بار در سالهای اخیر، بارسلونا میتواند به باشگاهی تبدیل شود که مسیر بازار نقلوانتقالات را تعیین میکند، نه اینکه فقط نگران عقب نماندن باشد.
شاید بزرگترین دستاورد بارسلونا در همین باشد؛ نه صرفاً جذب یکی از بهترین هافبکهای جهان، بلکه تبدیل شدن دوباره به تیمی که بازیکنانی مانند رودری خودشان انتخابش میکنند.
