بیعدالتی فدراسیون فوتبال در حق تیمهای لیگ برتری؛ تقسیم سهمیههای آسیایی با یک جدول نامتقارن!
یک نگاه ساده به جدول لیگ و ستون ها مشخص می کند که هیچ فصل مشترکی بین تیم های حضر در لیگ بیست و سوم وجود ندارد.
به گزارش ورزش پارسی؛ تصمیم فدراسیون فوتبال برای معرفی نمایندگان ایران به مسابقات آسیایی بسیار جالب و شگفتانگیز به نظر میرسد. این تصمیم، حتی در ابتداییترین شکل خود، با تناقضات بزرگی همراه است که برای درک آن نیازی به حل معادلات پیچیده نیست. نگاهی ساده به جدول لیگ و ستونهای آن نشان میدهد که حتی بدیهیات در این زمینه نادیده گرفته شدهاند. جدولی که هیچ فصل مشترکی برای تیمهای حاضر در آن وجود ندارد و هرگز متقارن نیست. فدراسیون فوتبال در حالی به جدول لیگ استناد کرده که تعداد بازیهای تیمها نیز برابر نیست؛ اصلی که به نظر میرسد بدیهیترین نکته باشد. سه تیم نماینده ایران در لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۷ بر اساس جدول ناتمام لیگ برتر در هفته بیستودوم/بیستوسوم انتخاب شدند: استقلال صدرنشین با ۴۱ امتیاز (۲۲ بازی)، تراکتور دوم با ۳۹ امتیاز (۲۲ بازی)، و سپاهان سوم با ۳۹ امتیاز (۲۲ بازی). این تصمیم در شرایط عادی ممکن است جنجالی نمیشد، اما اکنون که «شرایط عادی» به تاریخ پیوسته، به یک بحران تبدیل خواهد شد.
۲۲ هفته. ۲۳ هفته. ۲۱ هفته. جدولی که تیمها در آن با تعداد بازیهای متفاوت ایستادهاند، حالا سرنوشت ۳ باشگاه را در بزرگترین تورنمنتهای باشگاهی آسیا تعیین میکند. استقلال با ۴۱ امتیاز صدرنشین است. ۲۲ بازی. ۱۱ برد، ۸ تساوی، ۳ باخت. ۲۹ گل زده، ۱۶ گل خورده. تفاضل +۱۳. اما این جدول ناتمام است. ۷-۹-۸ هفته باقیمانده که به نظر میرسد هرگز برگزار نخواهد شد. تیمی که در میانه هفته بیستودوم صدرنشین بود، اکنون نماینده ایران است – نه به خاطر قهرمانی، بلکه به دلیل توقف و جنگ. تراکتور با ۳۹ امتیاز در رتبه دوم قرار دارد. ۲۲ بازی. ۱۱ برد، ۶ تساوی، ۵ باخت. ۳۰ گل زده، ۱۲ گل خورده. تفاضل +۱۸. بهترین خط دفاع لیگ. اما ۵ باخت در ۲۲ بازی به این معناست که تراکتور که میتوانست قهرمان شود، اما نتوانست؛ و حالا هرگز نخواهد توانست!
سپاهان با ۳۹ امتیاز در رتبه سوم است. ۲۲ بازی. ۱۱ برد، ۶ تساوی، ۵ باخت. ۲۴ گل زده، ۱۳ گل خورده. تفاضل +۱۱. با تفاضل گل کمتر از تراکتور در جایگاه سوم قرار دارد. تیمی که در ۸ هفته باقیمانده شاید میتوانست صدرنشین شود، اما حالا هرگز نخواهد فهمید. گلگهر نیز با ۲۳ بازی. ۱۰ برد، ۶ تساوی، ۷ باخت. ۲۴ گل زده، ۲۴ گل خورده. تفاضل صفر. ۳۶ امتیاز. تیمی که یک بازی بیشتر از استقلال انجام داده، اما ۵ امتیاز کمتر دارد. تیمی که شاید در ۷ هفته باقیمانده میتوانست به سپاهان نزدیک شود یا از پرسپولیس عقب بیفتد، اما حالا هرگز نخواهد توانست. چادرملو نیز به عنوان شگفتی این چند سال اخیر فوتبال ایران، با ۳۵ امتیاز در جایگاه پنجم ایستاده و امیدوار است با حکم حقوقی به پایین این جایگاه هدایت نشود.
و پرسپولیس؟ ۲۲ بازی. ۳۴ امتیاز. ۶ امتیاز با صدر فاصله. تیمی که در فصول ۱۴۰۱-۱۴۰۲ و ۱۴۰۲-۱۴۰۳ قهرمان شده بود، حالا به دلیل «توقف در بدترین زمان ممکن» خود را در آستانه حذف از صحنه میبیند. و حالا هیچ هواداری نخواهد فهمید که آیا سرخپایتختنشین میتوانست جبران کند یا نه؟ اما وضعیت عجیب ذوبآهن نیز جالب است. فقط ۲۱ بازی. ۱۹ امتیاز. ۲ بازی کمتر از بقیه. ۲ بازی که هرگز انجام نخواهد شد. ۲ بازی که شاید میتوانست در آنها امتیاز بگیرد و از قعر جدول فرار کند، اما حالا هرگز نخواهد توانست. پرسش از مردان سایهنشین سازمان لیگ فوتبال که افتخارشان استناد به یکی از بینظمترین شیوههای برگزاری چند سال اخیر فوتبال ایران است، این است که آیا این عدالت است؟ با پافشاری بر نتیجه اشتباهی که خروجی برنامهریزی بد شماست، دنبال چه هستید؟ فدراسیون میگوید روش جایگزین ندارد و به پیشنهاد سازمان لیگ استناد میکند. کنفدراسیون فوتبال آسیا در بخشنامه ۶ آوریل امسال خود تأکید کرد که مهلت تعیین تکلیف تا ۳۱ میخواهد باشد. لیگ به خاطر جنگ سوم تحمیلی و درگیری نظامی با آمریکا و اسرائیل متوقف ماند. اما آیا واقعاً جایگزینی وجود نداشت؟ چرا به جای جدول ناتمام با تعداد بازیهای نابرابر، از «میانگین امتیاز» استفاده نشد؟ چرا مدل ریاضی پیشبینی که در لیگهای اروپایی در زمان کرونا استفاده شد، مورد توجه قرار نگرفت؟ پاسخ ساده است: فدراسیون تاج حوصله چنین کاری را نداشت و سازمان لیگ بهاروند نیز شاید ظرفیت فنی و زمانی برای چنین محاسباتی نداشت. وقتی کل کشور در بحران جنگ و تحریم و تهدید ترامپ برای حمله نظامی به ایران قرار دارد، فوتبال اولویت دست چندم میشود. اما همین اولویت میتواند حال مردم را خوب یا بد کند. استقلال و تراکتور و شاید سپاهان اکنون نمایندگان ایران هستند. نه به خاطر اینکه در پایان فصل بهترین بودند، بلکه به دلیل اینکه در هفته بیستودوم/بیستوسوم جنگ، در بهترین موقعیت قرار داشتند. این شاید بزرگترین پارادوکس فوتبال ایران در دهههای اخیر باشد: جدول ناتمام، با بازیهای نابرابر، اما سهمیهای که عجله داشتند زودتر به ناعادلانهترین شیوه تقسیم شود.
