سرنوشت تلخ ورزشگاههای میلیاردی در جام جهانی
وقتی ورزشگاههای جام جهانی به پارکینگ، ایستگاه اتوبوس و ویرانه تبدیل میشوند.
به گزارش ورزش پارسی؛ ورزشگاههای متروکه جام جهانی که زمانی به عنوان مکانهایی با زمینهای زیبا برای برگزاری عروسی و ایستگاه اتوبوس مورد استفاده قرار میگرفتند، به طور کامل از بین رفتهاند. مسابقات جام جهانی به عنوان یک رویداد تاریخی در دنیای فوتبال شناخته میشود، اما سالها پس از آن لحظات به یاد ماندنی که هواداران از سرتاسر جهان به تماشای مسابقات میپرداختند، برخی از این ورزشگاههای نمادین به حال خود رها شده و در حال نابودی هستند. از طرحهای نوآورانهای که در جام جهانی قطر در سال ۲۰۲۲ به کار گرفته شد تا استادیومهای تاریخی مربوط به نسخههای قبلی این مسابقات، تعداد کمی از مکانهای پر زرق و برق گذشته، اکنون تنها سایهای از شکوه سابق خود را به نمایش میگذارند. در این راستا، نگاهی به ورزشگاههای جام جهانی امسال در ایالات متحده، کانادا و مکزیک خواهیم داشت. اما در حال حاضر، سان اسپورت شما را به سفری در میان ۱۰ ورزشگاه جام جهانی که زمان آنها را فراموش کرده است، دعوت میکند…
آرنا بی آر بی مانه گارینچا (برزیل ۲۰۱۴) این ورزشگاه با ظرفیت ۷۲۰۰۰ نفر در پایتخت برزیل، برازیلیا، در جام جهانی آمریکای جنوبی در ۱۲ سال پیش میزبان هفت مسابقه بود. در زمان بازسازی ۲۵۰ میلیون پوندی آن در سال ۲۰۱۰، این ورزشگاه به عنوان دومین زمین فوتبال گرانقیمت تاریخ شناخته میشد. این موضوع، متروکه ماندن آن از زمان میزبانی مسابقات کوپا آمریکا ۲۰۲۱ را دردناکتر میکند. با توجه به اینکه برازیلیا تیم فوتبال برجستهای ندارد، این ورزشگاه که به نام گارینشا، اسطوره فوتبال برزیل نامگذاری شده است، بدون مستاجر سرشناس رها شده است. اکنون، ورزشگاه مانه گارینشا که سالانه حدود ۱.۵ میلیون پوند برای نگهداری آن هزینه میشود، برای رویدادهای تصادفی مانند جشنوارههای تتو و نمایشگاههای غذا استفاده میشود، در حالی که پارکینگ آن به یک ایستگاه اتوبوس تبدیل شده است.
پارکاستادیون (آلمان ۱۹۷۴) ورزشگاه قدیمی شالکه همواره در تاریخ جام جهانی ثبت خواهد شد. بیش از نیم قرن پیش، در گلزنکیرشن، این ورزشگاه میزبان پرجمعیتترین برد جام جهانی مشترک بود، زمانی که یوگسلاوی ۹-۰ زئیر را شکست داد. اما این زمین ۶۲۰۰۰ نفری اکنون غیرقابل شناسایی است، زیرا در سال ۲۰۰۱ توسط مالک اصلی آن رها شده بود. هفت سال بعد، بخشی از این ورزشگاه تخریب شد و تنها یک جایگاه در کنار زمینی که عمدتاً توسط تیمهای جوانان و ذخیره شالکه استفاده میشود، باقی مانده است. پشت یکی از دروازهها هتلی قرار دارد که هواداران میتوانند برای دسترسی آسان به ورزشگاه بسیار پر زرق و برق ولتینس-آرنا در آن اقامت کنند.
ورزشگاه سنت الیا (ایتالیا ۱۹۹۰) این ورزشگاه تاریخی در ساردینیا میزبان هر سه بازی گروهی انگلیس در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا بود. اما از زمانی که مستاجران آن، تیم کالیاری سری آ، مجبور شدند در سال ۲۰۱۷ به ورزشگاه بسیار کوچکتر یونیپول داموس نقل مکان کنند، به حال خود رها شده و در حال تخریب است. ورزشگاه سنت الیا برای عموم مردم نامناسب و بازسازی آن بسیار پرهزینه اعلام شد و همین امر منجر به متروکه شدن آن شد. اکنون این ورزشگاه پر از زنگ زدگی، سازههای شکسته و پوشش گیاهی انبوه است و برنامههایی برای تخریب آن به منظور ساخت یک ورزشگاه ۳۰ هزار نفری جدید در حال انجام است.
ورزشگاه ۹۷۴ (قطر ۲۰۲۲) این سازه نسبتاً جدید هنوز در وضعیت مناسبی قرار دارد، اما برنامههای بلندپروازانه سازندگان آن هنوز به جایی نرسیده است. این ورزشگاه که به عنوان «نشانه پایداری» از ۹۷۴ کانتینر حمل بار ساخته شده بود، به این نام خوانده میشد. قرار بود این ورزشگاه کاملاً برچیده شود و برای استفاده مجدد به کشوری که میزبان جام جهانی آینده است، ارسال شود. اما، بیش از سه سال پس از این مسابقات، ورزشگاه ۹۷۴ هنوز تقریباً دست نخورده است. این ورزشگاه میزبان رویدادهای عجیب و غریبی مانند جام ملتهای عرب، جام بین قارهای و جام قهرمانان بوده است، اما به هیچ باشگاه خاصی تعلق ندارد و سوالاتی در مورد آینده آن همچنان باقی است.
ورزشگاه آرنا د آمازونیا (برزیل ۲۰۱۴) این ورزشگاه در مانائوس که به خاطر میزبانی شکست بازی افتتاحیه انگلیس مقابل ایتالیا در جام جهانی ۲۰۱۴ به یاد ماندنی است، در وسط جنگلهای بارانی آمازون قرار دارد. موقعیت دورافتاده و شرایط آب و هوایی نامساعد به این معنی است که هزینه نگهداری آن به اندازه یک بمب است – و ساخت آن با ۲۱۷ میلیون پوند ارزان نبود. سه کارگر در طول ساخت این زمین ۴۳۰۰۰ نفری که عملاً برای این مسابقات ساخته شده بود، به طرز غمانگیزی جان باختند. اما اکنون به یک منبع مالی تبدیل شده است، زیرا هیچ باشگاه درجه یکی در مانائوس برای جذب تماشاگر وجود ندارد و برخی از بازیهای لیگهای پایینتر که در این ورزشگاه برگزار میشوند، جمعیتی کمتر از ۱۰۰۰ نفر را به خود جذب میکنند. گزارشها حاکی از آن است که روسای ورزشگاه اکنون آن را به عنوان یک محل برگزاری عروسی افتتاح کردهاند تا فقط بتوانند مخارج خود را تامین کنند.
ورزشگاه پیتر موکابا (آفریقای جنوبی، ۲۰۱۰) این ورزشگاه در پولوکوین – شهری نسبتاً کوچک با تنها ۱۳۰ هزار نفر جمعیت – به خاطر طراحیاش که شبیه درخت بائوباب است، مورد توجه قرار گرفت. با وجود زیباییاش، از زمان پایان تنها جام جهانی برگزار شده در خاک آفریقا، ۱۶ سال پیش، به شدت بدون استفاده رها شده است. در ابتدا قرار بود این زمین شامل یک سقف باشد که هر چهار جایگاه را بپوشاند، اما سازندگان فقط فرصت کردند قبل از مسابقات یک جایگاه را بپوشانند و سه جایگاه دیگر هنوز ناتمام ماندهاند. این واقعیت که ورزشگاه پیتر موکابا یک ساکن ثابت ندارد، به این معنی است که با وجود میزبانی رویدادهای گاه به گاه، بیشتر اوقات غیرفعال است.
پونتیاک سیلوردوم (ایالات متحده، ۱۹۹۴) این ورزشگاه عظیم با ظرفیت ۸۳۰۰۰ نفر، تا سال ۲۰۰۰، یعنی یک سال قبل از اینکه توسط تیم دیترویت لاینز تخلیه شود، بزرگترین ورزشگاه NFL در ایالات متحده بود. تنها چند سال قبل از آن، سیلوردوم میزبان چهار مسابقه در جام جهانی ۱۹۹۴ در یک زمین چمن موقت ۱ میلیون دلاری (۷۳۰۰۰۰ پوند) بود و به لطف سقف پارچهای تحت فشار خود، به محل برگزاری اولین مسابقه جام جهانی سرپوشیده تبدیل شد. اما در اواسط دهه ۲۰۰۰، این ورزشگاه رو به ویرانی رفت و در سال ۲۰۰۹ با قیمت ناچیز ۵۵۰۰۰۰ دلار (۴۰۰۰۰۰ پوند) خریداری شد که کمتر از ۱ درصد هزینه ساخت آن است. با وجود نشانههای اولیه مبنی بر امکان احیای آن، سقف در سال ۲۰۱۳ فرو ریخت و سیلوردوم چهار سال بعد به طور کامل تخریب شد.
ورزشگاه دل آلپی (ایتالیا ۱۹۹۰) استادیو دل آلپی که به طور خاص برای میزبانی مسابقات جام جهانی ۱۹۹۰ در تورین ساخته شد، کمی فاجعهبار بود. با وجود ظرفیت چشمگیر ۶۹۰۰۰ نفری و میزبانی پنج مسابقه، از جمله نیمهنهایی بین انگلیس و آلمان غربی، مکان محبوبی نبود. هواداران از دید ضعیف شکایت داشتند زیرا کیلومترها دورتر از زمین بازی، پشت یک پیست دو و میدانی نشسته بودند. در نتیجه، جو ورزشگاه آسیب دید و تورینو و یوونتوس در سال ۲۰۰۶ این ورزشگاه را ترک کردند و سه سال بعد به طور کامل تخریب شد.
ورزشگاه امبومبلا (آفریقای جنوبی ۲۰۱۰) یکی دیگر از طراحیهای چشمنواز جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی، تکیهگاههای سقف به شکل زرافه بود. این ورزشگاه میزبان چهار مسابقه مرحله گروهی بود، اما مانند سایر ورزشگاههای این فهرست، از ساخت در مکانی نه چندان ایدهآل رنج میبرد. شهر امبومبلا حدود ۶۰ هزار نفر جمعیت دارد، به این معنی که مسئولان ورزشگاه برای افزایش آمار پایین حضور تماشاگران در این ورزشگاه با مشکل مواجه شدهاند. این ورزشگاه ۴۳۵۰۰ نفری هنوز هم گاهی اوقات میزبان مسابقات فوتبال و راگبی است، اما در مورد اینکه از نظر مالی تا چه مدت قابل استفاده خواهد بود، سوالاتی وجود دارد. و از سال ۲۰۱۰، برای مدت طولانی متروکه مانده است.
ورزشگاه لوسیل (قطر ۲۰۲۲) محل حماسه جام جهانی فرانسه و آرژانتین در سه فینال و کمی بیشتر از سه سال پیش، دقیقاً متروکه نشده است – اما به نظر میرسد که هرگز به شکوه سابق خود باز نخواهد گشت. این ورزشگاه عظیم ۸۹۰۰۰ نفری همچنان میزبان رویدادهای بزرگ گاه به گاه، مانند جام بین قارهای در سال ۲۰۲۴ و جام ملتهای عرب فیفا در سال ۲۰۲۵ بوده است.
