بزرگترین اشتباه دوران فوتبالم جدایی از استقلال بود و برای زنده ماندن تیم از جیب خود هزینه میکردم
پیروز قربانی، کاپیتان اسبق استقلال گفت: استقلال امروز از اصالت گذشته فاصله گرفته است.
به گزارش ورزش پارسی؛ پیروز قربانی، بازیکن پیشین تیم ملی و استقلال، در مورد بزرگترین اشتباهات دوران فوتبال خود اظهار داشت: اگر بخواهم بهطور صادقانه صحبت کنم، یکی از بزرگترین اشتباهاتم جدایی از استقلال بود. همچنین، ذهنیتی که نسبت به حضور در تیم ملی داشتم نیز یکی دیگر از اشتباهاتم بود. واقعیت این است که در آن زمان علاقه زیادی به بازی در تیم ملی نداشتم و به نظرم این نگرش غیرحرفهای باعث شد تعداد بازیهای ملیام کمتر از حد انتظار باشد. اگر به گذشته برگردم، قطعاً سعی میکنم با ذهنیتی حرفهایتر به تیم ملی نگاه کنم.
سرمربی فعلی فوتبال ایران در حاشیه برنامه «دری رو به جام» که از آپارات اسپرت پخش میشود، در مورد سختترین دوران مربیگری خود گفت: سالهای زیادی در تیمهایی فعالیت کردم که از نظر ساختاری و مدیریتی شرایط مناسبی نداشتند. در برخی مقاطع حتی مجبور میشدم برای حفظ تیم از جیب خود هزینه کنم. طبیعی است که این شرایط فشار زیادی به یک مربی وارد میکند.
وی افزود: در دو، سه سال اخیر شرایط بهتر شده و در تیمهایی کار کردهام که مدیریت منظم و ساختار مشخصی داشتهاند، اما پیش از آن در تیمهایی حضور داشتم که هیچ چیز سر جای خودش نبود. شاید هیچگاه به استعفا فکر نکردم، اما بارها دلسرد شدم زیرا میدیدم زحمات کادر فنی به دلیل کمکاری دیگران زیر سؤال میرود.
قربانی در پاسخ به پرسشی درباره تفاوت دوران بازیگری و مربیگری خود گفت: این دو اصلاً قابل مقایسه نیستند. مربیگری دنیایی کاملاً متفاوت و بهمراتب سختتر از بازیگری است. یک مربی علاوه بر اینکه باید روی دانش و تواناییهای خودش کار کند، باید هدایت و مدیریت مجموعهای ۳۰ تا ۴۰ نفره را نیز بر عهده داشته باشد. به همین دلیل مربیگری مسئولیت بسیار سنگینتری نسبت به دوران بازیگری دارد.
این مربی فوتبال درباره بزرگترین نگرانی خود در دوران مربیگری عنوان کرد: ترس خاصی ندارم، اما نگرانی اصلیام این است که روزی انگیزه یادگیری و پیشرفت را از دست بدهم. من آدمی هستم که فشار زیادی به خودم وارد میکنم و معتقدم اگر یک روز کار نکنیم، نسبت به روز قبل عقب افتادهایم.
وی افزود: فوتبال امروز یک علم کاملاً پویا و در حال پیشرفت است و مربیان باید دائماً خودشان را بهروز کنند. امیدوارم همیشه این انگیزه را داشته باشم که با وجود امکانات محدود، خودم را در مسیر یادگیری و پیشرفت نگه دارم.
قربانی در پاسخ به این سؤال که چه سوءبرداشتی درباره او در فوتبال وجود دارد، گفت: بسیاری از مدیران تصور میکنند کار کردن با من سخت است. شاید دلیلش صراحت رفتاری و اخلاقی من باشد، اما واقعیت این است که همکاری با من بسیار ساده است چون به شرح وظایف اعتقاد دارم و سعی میکنم کاملاً حرفهای رفتار کنم.
وی تصریح کرد: مشکل اینجاست که در جامعه ما بسیاری ترجیح میدهند مسائل بهصورت غیرمستقیم مطرح شود، اما من حرفی را که به نظرم درست و در جهت پیشرفت مجموعه باشد، صریح بیان میکنم. ممکن است برخی از این صراحت ناراحت شوند، اما این مسئله را مشکل خودم نمیدانم.
قربانی در پاسخ به این پرسش که بزرگترین برداشت اشتباه یا «دروغ» درباره فوتبال چیست، اظهار کرد: به نظر من دروغ خاصی به مردم گفته نمیشود، اما یک سوءبرداشت جدی در جامعه وجود دارد. مردم معمولاً شرایط فعلی فوتبالیستها و مربیان را میبینند، مثلاً مشاهده میکنند یک بازیکن جوان از وضعیت مالی خوبی برخوردار است یا امکانات مناسبی دارد، اما مسیر سختی را که برای رسیدن به این جایگاه طی کرده، نمیبینند.
وی افزود: شاید امروز مردم پیروز قربانی را به عنوان یک مربی لیگ برتری ببینند و تصور کنند شرایط خوبی دارد، اما سالها تلاش، سختی و دوری از خانواده را نمیبینند. من بیش از ۱۰ تا ۱۵ سال در شهرهای مختلف و در شرایطی کار کردم که از نظر امکانات مطلوب نبود. این سختیها و رنجها بخشی از مسیر رسیدن به جایگاه فعلی است و به اعتقاد من باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد.
سرمربی فوتبال ایران درباره تفاوت استقلال دوران بازیگری خود با استقلال امروز گفت: به نظر من مهمترین ویژگی استقلال زمان ما، اصالت باشگاه بود. با احترام به تمام بازیکنان فعلی استقلال، باید بگویم در آن دوران تعداد زیادی از بازیکنان سالهای طولانی در باشگاه حضور داشتند و از ردههای پایه رشد کرده بودند.
وی ادامه داد: بازیکنانی مانند من وحید طالبلو و تعدادی دیگر از تیمهای پایه استقلال به تیم بزرگسالان رسیدیم و سالها در این باشگاه حضور داشتیم. زمانی که یک بازیکن ۱۰ تا ۱۵ سال در یک باشگاه حضور داشته باشد، میتواند فرهنگ و اصالت آن مجموعه را منتقل کند.
قربانی تصریح کرد: امروز به نظر من استقلال تا حدی از این موضوع فاصله گرفته است. بازیکنان زیادی وارد تیم میشوند و پس از مدت کوتاهی به جایگاههای مهمی مانند کاپیتانی میرسند، در حالی که در دوران ما رسیدن به چنین جایگاهی نیازمند سالها حضور و اثبات تواناییها بود. من پس از حدود ۱۰ سال حضور در استقلال به عنوان یکی از کاپیتانهای تیم شناخته شدم.
