حذف تیم ملی ایران از جام جهانی نتیجه تبانی بود؟

به گزارش ورزش پارسی؛ اتریش و الجزایر پیش از برگزاری دیدار پایانی خود در گروه J جام جهانی، به خوبی می‌دانستند که تساوی برای صعود هر دو تیم به مرحله حذفی کافی است. این نتیجه موجب می‌شد که هر دو تیم به چهار امتیاز دست یابند؛ اتریش با تفاضل گل بهتر نسبت به الجزایر به عنوان تیم دوم، پس از آرژانتین، به مرحله بعدی صعود کند و الجزایر نیز به جمع هشت تیم برتر سوم راه یابد. در این صورت، ایران که با سه امتیاز در رده سوم گروه G قرار داشت، از صعود به مرحله یک‌شانزدهم نهایی بازمی‌ماند. در فوتبال ایتالیا به چنین مسابقه‌ای «بیسکوتو» (به معنای تحت‌اللفظی بیسکویت) می‌گویند؛ یعنی دیداری که نتیجه‌ای خاص به نفع هر دو تیم حاضر در زمین رقم می‌زند. نمونه معروف چنین مسابقه‌ای «رسوایی خیخون» در جام جهانی ۱۹۸۲ بود؛ جایی که آلمان غربی و اتریش نتیجه‌ای را رقم زدند که هر دو را به مرحله بعد رساند و الجزایر را حذف کرد. از آن زمان، بازی‌های پایانی هر گروه در جام جهانی به‌طور همزمان برگزار می‌شود.

در ورزشگاه اروهد شهر کانزاس‌سیتی، دو تیم از آن سه کشور بار دیگر به مصاف یکدیگر رفتند؛ مسابقه‌ای که در یک ساعت ابتدایی گل‌های زیادی به همراه داشت، سپس به نبردی مبتنی بر حفظ توپ تبدیل شد و در نهایت با پایانی دراماتیک در وقت‌های تلف‌شده به پایان رسید. پس از حرکتی متشکل از بیش از ۱۰۰ پاس، الجزایر به گلی دست یافت که به نظر می‌رسید انتقام خیخون را برای این کشور به ارمغان آورده است، اما اتریش تنها چند لحظه بعد گل تساوی را به ثمر رساند. در نهایت، بازنده اصلی این ماجرا ایران بود که از صعود به مرحله حذفی بازماند.

این اتفاقات به این شکل رقم خورد: با وجود نگرانی‌ها پیش از آغاز مسابقه مبنی بر اینکه این دیدار ممکن است رقابتی واقعی نداشته باشد، الجزایر دو بار عقب افتاد و هر دو بار به بازی بازگشت. در میانه نیمه نخست، مارکو آرناتوویچ روی یک ارسال بلند صاحب موقعیت شد و با ضربه‌ای هوشمندانه توپ را از کنار اوسامه بن‌بوط، دروازه‌بان جلوآمده الجزایر، عبور داد. این گل درست پیش از پایان نیمه اول با پاسخ رفیق بلقاضی همراه شد؛ پس از آنکه یک توپ بلند با برخورد به پرچم کرنر در زمین باقی ماند و به مدافع کناری الجزایر رسید تا او پس از عبور از چند مدافع، توپ را به گوشه دروازه بکوبد.

اتریش در دقیقه ۵۵ توسط مارسل زابیتسر برای دومین بار پیش افتاد، اما الجزایر خیلی زود با گل ریاض ماحرز پاسخ داد؛ نخستین گل ماحرز در مرحله نهایی جام جهانی در ۳۵ سالگی. پس از آنکه بازی در دقیقه ۶۰ با نتیجه ۲-۲ دنبال شد، سرعت مسابقه کاهش یافت. هر دو تیم به نتیجه مطلوب خود رسیده بودند و به نظر می‌رسید مسابقه با همین نتیجه به پایان برسد؛ اما داستان به اینجا ختم نشد.

در حالی که بازی رو به پایان می‌رفت، الجزایر بدون مشکل مالکیت توپ را در اختیار داشت و در دقیقه ۸۷، رشته‌ای از ۱۱۰ پاس موفق را آغاز کرد که در نهایت به گلی منجر شد که همه معادلات را بر هم زد. این حرکت زمانی آغاز شد که فیلیپ موئنه، بازیکن اتریش، توپ را دفع کرد اما توپ پس از برخورد به سر هم‌تیمی‌اش میشائل گرگوریش از زمین خارج شد. الجزایر پرتاب اوت را انجام داد و در حوالی خط میانی زمین، توپ را میان مدافعان خود به گردش درآورد؛ در حالی که بازیکنان اتریش کاملاً راضی به نظر می‌رسیدند و فشاری برای بازپس‌گیری توپ وارد نمی‌کردند. کم‌تحرکی در پاس‌کاری‌های الجزایر تا حدی بود که حتی کنراد لایمر، هافبک اتریش، در یکی از صحنه‌ها فرصت پیدا کرد در میانه بازی بدنش را کش و قوس دهد. این روند حتی باعث شد تماشاگران حاضر در ورزشگاه شروع به هو کردن کنند؛ چرا که انتظار داشتند در دقایق پایانی هیجان بیشتری ببینند اما پس از پنج دقیقه حفظ صبورانه توپ، فارس شعیبی با یک پاس عمقی خط دفاعی اتریش را شکست و حسین عوار را صاحب توپ کرد. عوار پس از چرخش، توپ را در مسیر ماحرز قرار داد و ستاره الجزایر نیز با ضربه‌ای دقیق دروازه الکساندر اشلاگر را باز کرد.

با این گل، الجزایر پیش افتاد و اتریش در آستانه حذف از مسابقات قرار گرفت؛ نتیجه‌ای که ایران را راهی مرحله حذفی می‌کرد. دلیل این موضوع آن بود که اتریش در صورت شکست، با سه امتیاز و تفاضل گل منفی یک، پایین‌تر از ایرانِ دارای تفاضل گل صفر قرار می‌گرفت. بازیکنان اتریش با ناباوری به یکدیگر نگاه می‌کردند. رالف رانگنیک، سرمربی این تیم، نیز پس از مسابقه گفت هر دو تیم پس از رسیدن بازی به تساوی ۲-۲، عملاً به این نتیجه رضایت داده بودند تا اینکه «یک یا دو بازیکن الجزایر» در وقت‌های تلف‌شده تصمیم دیگری گرفتند. رانگنیک گفت: «نمی‌دانم این اتفاق چگونه رخ داد. هیچ‌کس نمی‌تواند به من بگوید که در دقیقه ۷۵ کسی برنامه‌ریزی کرده بود که در دقیقه ۹۳ گل بزند. شاید ایده یک یا دو بازیکن الجزایر بوده باشد، اما فکر نمی‌کنم بقیه تیم چنین ذهنیتی داشته باشند.»

بازیکنان الجزایر پس از گل شادی کردند، اما میزان خوشحالی‌شان به اندازه آنچه از یک گل سرنوشت‌ساز انتظار می‌رفت، نبود. نویسندگان این گزارش متخصص لب‌خوانی نیستند، اما آیا ممکن است بازیکنان درباره احتمال رویارویی با اسپانیای قهرمان اروپا به‌جای سوئیس در مرحله یک‌شانزدهم نهایی صحبت کرده باشند؟ کسی نمی‌داند. در حالی که تنها یک دقیقه از وقت‌های تلف‌شده باقی مانده بود، به نظر می‌رسید اتریش دیگر فرصتی برای بازگشت نداشته باشد. آن‌ها ساشا کالایدزیچ، مهاجم وولورهمپتون، را به زمین فرستادند و خیلی زود پس از ارسال بلند شلاگر صاحب موقعیت شدند، اما فیلیپ لینهارت ضربه خود را به بیرون زد.

با این حال، زمان مسابقه از چهار دقیقه اعلام‌شده نیز فراتر رفت و در دومین حمله اتریش پس از دریافت گل، ارسال از جناحین با ضربه سر گرگوریش به مقابل دروازه همراه شد و کالایدزیچ با ضربه سر گل تساوی را به ثمر رساند؛ گلی که در عرض چند ثانیه، ناامیدی را به شادی تبدیل کرد. به این ترتیب، اتریش بار دیگر به رتبه دوم جدول بازگشت و حالا در مرحله یک‌شانزدهم نهایی به مصاف اسپانیا خواهد رفت. الجزایر به رده سوم سقوط کرد و باید برابر سوئیس قرار بگیرد؛ نتیجه‌ای که به معنای پایان کار ایران در جام جهانی بود. هوادارانی که دقایقی قبل از جریان بازی ناراضی بودند، حالا دلیل زیادی برای جشن گرفتن داشتند. بازیکنان اتریش نیز دور کالایدزیچ حلقه زدند و روی سر گلزن لحظات پایانی آوار شدند. چه راهی بهتر از این برای صعود به مرحله حذفی؟

رانگنیک در پاسخ به پرسشی درباره افت تمایل هجومی دو تیم در ۳۰ دقیقه میان دو گل ماحرز گفت: «فکر می‌کنم این کاملاً منطقی بود. مسابقه‌ای بسیار پرهیجان و پرتنش داشتیم که مدام در رفت‌وبرگشت بود و حتی می‌توانست ۶-۶ شود. در آن مقطع تصور نمی‌کنم بیشتر بازیکنان الجزایر ترجیح می‌دادند با اسپانیا بازی کنند تا سوئیس. از طرف دیگر، ما هم انتخاب دیگری جز رویارویی با اسپانیا نداشتیم. در مسابقه‌ای که با نتیجه ۳-۳ به پایان رسید، تصور هرگونه تبانی یا توافق از پیش تعیین‌شده دشوار است، به‌ویژه اگر ۹۰ ثانیه پایانی بازی را دیده باشید. ما بابت گلی که از ایران مردود اعلام شد متأسفیم و فکر می‌کنم آنها شایسته صعود بودند، اما فرمت مسابقات همین است؛ چه خوب باشد و چه بد.» و حالا چه کسی می‌گوید تساوی‌ها نمی‌توانند جذاب باشند؟