نسخه جدید فیفا

سعیده محبی- اگر تجربه بازی فیفا را داشته باشید، احتمالاً با این صحنه آشنا هستید. دقیقه ۸۸ است و شما با نتیجه دو بر یک جلو هستید. توپ زیر پای شماست و تنها در حال وقت‌کشی هستید. در ذهن خود می‌گویید: «فقط دو دقیقه دیگر…» «فقط توپ را نگه‌دار…» «فقط یک ضدحمله نخور…» و از همین لحظه، همه چیز به هم می‌ریزد؛ فوتبال وارد فاز بازگشت می‌شود. یک پاس اشتباه، یک توپ لو رفته، یک ارسال به سمت دروازه و سپس، گل. گل دقیقه ۹۰+۳ تنها یک گل نبود؛ بلکه یک Rage Quit تمام‌عیار بود. همان گلی که باعث می‌شود چند ثانیه به کنترلر خیره شوید و به این فکر کنید که چرا فوتبال این‌قدر به درام علاقه دارد. در فوتبال واقعی نیز، خطرناک‌ترین زمان بازی شاید نه دقیقه اول باشد، نه پنالتی و نه حتی وقت‌های اضافه؛ بلکه همان دقایق پایانی است. زمانی که همه فکر می‌کنند نتیجه مشخص شده و بازی تصمیم می‌گیرد نظرش را تغییر دهد. در فوتبال یک جمله معروف وجود دارد که می‌گوید: «بازی نود دقیقه است.» البته همه می‌دانند این جمله کاملاً درست نیست. زیرا برخی از مهم‌ترین لحظات فوتبال دقیقاً بعد از دقیقه ۹۰ رخ می‌دهند. دقیقه ۹۰ جایی است که منطق از زمین خارج می‌شود. برای تیمی که جلو افتاده، هر ثانیه به کندی می‌گذرد و برای تیمی که عقب است، زمان انگار ناگهان شروع به دویدن می‌کند. تماشاگران دیگر تنها بازی را تماشا نمی‌کنند؛ بلکه زمان را نیز دنبال می‌کنند. در این لحظه، همه چیز به یک سؤال ساده گره می‌خورد: «آیا واقعاً تمام شده است؟» تجربه فوتبال می‌گوید معمولاً نه. جام جهانی بارها نشان داده که برخی بازی‌ها درست زمانی تصمیم می‌گیرند داستانشان را تغییر دهند که همه فکر می‌کنند به پایان رسیده‌اند. یک ارسال آخر، یک ضربه سر، یک توپ برگشتی یا حتی یک شوت ناگهانی کافی است تا نتیجه‌ای که به نظر قطعی می‌رسد، وارد فصل جدیدی شود. و شاید به همین دلیل است که هیچ فوتبالی‌دوستی قبل از سوت پایان با خیال راحت جشن نمی‌گیرد. اما اگر دقیقه ۹۰ در فوتبال واقعی خطرناک است، در فیفا تقریباً یک منطقه پرخطر محسوب می‌شود. بازیکنان فیفا این لحظه را به خوبی می‌شناسند. زمانی که نتیجه ۲ بر صفر است و ساعت بازی عدد ۸۸ را نشان می‌دهد، ناگهان تصمیم می‌گیرید فوتبال را نه با حمله، بلکه با مدیریت زمان ادامه دهید. سپس مکالمه درونی آغاز می‌شود: «فقط توپ را نگه‌دار…» «خواهشاً ضدحمله نخور…» «چرا همه بازیکنان ناگهان خسته شده‌اند؟» «فقط دو دقیقه دیگر…» «داور، وقتشه سوت بزنی!» نتیجه ۲-۰ بود و همه چیز تحت کنترل به نظر می‌رسید؛ تا اینکه بازی تصمیم گرفت مومنتوم را تغییر دهد! و دقیقاً در همین‌جا فوتبال تصمیم می‌گیرد با شما شوخی کند. یک پاس اشتباه، یک توپ لو رفته، یک ضدحمله و سپس، گل… گل دقیقه ۹۰+۳؛ Last-Minute Winner (گل پیروزی در دقایق پایانی) همان گلی که باعث می‌شود برای چند ثانیه به صفحه خیره شوید و سعی کنید بفهمید دقیقاً چه اتفاقی افتاد. بله Choke…؛ از دست دادن برد در لحظه‌ای که همه چیز تحت کنترل بوده است. در فوتبال واقعی، چنین گل‌هایی می‌توانند یک ملت را به خیابان‌ها بکشانند یا در سکوت فرو ببرند. در فیفا، معمولاً نتیجه‌اش یک «Pause» طولانی است؛ همان چند ثانیه‌ای که کنترلر را پایین می‌گذارید و به سقف نگاه می‌کنید. جذابیت فوتبال دقیقاً در همین است؛ اینکه هیچ‌گاه کاملاً قابل پیش‌بینی نیست. حتی وقتی ساعت می‌گوید زمان تمام شده، بازی ممکن است نظر دیگری داشته باشد. و شاید به همین دلیل است که بازیکنان فیفا هیچ‌گاه قبل از سوت آخر احساس امنیت نمی‌کنند. زیرا فوتبال یک قانون نانوشته دارد: اگر فکر می‌کنید بازی تمام شده، احتمالاً هنوز تمام نشده است. فوتبال تنها ورزشی است که گاهی پایانش را بعد از پایانش می‌نویسند.