بزرگ‌ترین حسرت فوتبالی رونالدینیو؛ هیچ‌کس نمی‌خواهد شاعر فوتبال را در این وضعیت ببیند

به گزارش ورزش پارسی؛ ستاره پیشین بارسلونا و میلان در گفت‌وگویی احساسی بیان کرد: «مردم نظرات منفی زیادی درباره سبک زندگی من دارند، اما واقعاً برایم اهمیتی ندارد. من از فوتبال لذت بردم و همه چیز را تجربه کردم. تنها درد من این است که پدرم در کنارم نبود تا موفقیت‌هایم را ببیند.» رونالدینیو سپس به یاد خاطره‌ای از دوران کودکی‌اش پرداخت؛ خاطره‌ای که به گفته خودش هنوز در ذهنش زنده است. او گفت: «یک روز با پدرم در حال قدم زدن بودیم. به یک خانه زیبا اشاره کردم و گفتم روزی برایش چنین خانه‌ای می‌سازم. او لبخند زد، مرا در آغوش گرفت و گفت: “برویم خانه؛ این رؤیا فقط برای ثروتمندان است. بهتر است یک حرفه یاد بگیری.”» دارنده توپ طلای ۲۰۰۵ با اندوه ادامه داد: «این سخنان هنوز هم مرا آزار می‌دهد، زیرا بعد از اینکه به تمام رؤیاهایم رسیدم، دیگر فرصتی نداشتم رو در رو به او بگویم: بابا، من این کار را کردم.» پدر رونالدینیو زمانی که او تنها هشت سال داشت، بر اثر حمله قلبی درگذشت و هرگز موفقیت‌های پسرش را مشاهده نکرد؛ موفقیت‌هایی که شامل قهرمانی در جام جهانی ۲۰۰۲، فتح لیگ قهرمانان اروپا، دو عنوان قهرمانی لالیگا، توپ طلای ۲۰۰۵ و دو جایزه بهترین بازیکن سال جهان از سوی فیفا می‌شود. رونالدینیو تأکید می‌کند که با وجود تمام افتخارات فردی و تیمی، هیچ جام و جایزه‌ای نتوانسته جای خالی پدری را پر کند که نخستین حامی و مشوق او برای ورود به دنیای فوتبال بود.