اگر ایرانیها در سرزمین دیگری متولد میشدند: بیرانوند به آلمان و طارمی به پرتغال رفتند!
هوش مصنوعی درباره حضور بازیکنان ایران در قالب تیم های ملی کشورهای دیگر نظر جالبی دارد!
به گزارش ورزش پارسی؛ هوش مصنوعی به سوالی جالب درباره تیم ملی فوتبال ایران پاسخ داد. این پرسش به بررسی این موضوع میپردازد که بازیکنان با توجه به سبک بازی و توانمندیهای فردی خود، چه ملیتی میتوانستند داشته باشند.
مهدی طارمی، مهاجم اصلی خط حمله ایران، با تواناییهای بالای خود در گلزنی و حرکات هوشیارانه درون محوطه جریمه، نقش کلیدی را ایفا میکند. در تیمهای دیگر جهان، بازیکنانی نظیر هری کین از انگلستان، رودیگو از برزیل و لوتارو مارتینز از آرژانتین نیز مشابهتهایی با طارمی دارند. هر سه این بازیکنان در نقش گلزنی و فینیشینگ موثر هستند و مانند طارمی، بخش زیادی از نبض حملات را در دست دارند.
سامان قدوس، بازیکنی چندمنظوره در میانهزمین و حمله، تواناییهای بالایی در ربودن توپ، انتقال حملات و حرکت به فضای پشت مدافعان دارد. در جام جهانی، بازیکنانی همچون لوکا مودریچ از کرواسی، کاوانی از اروگوئه و کایل واکر-پیترز از انگلستان نیز در نقشهای مشابهی ظاهر شدهاند. این بازیکنان در ساخت حمله و ارتباط میان خطوط مختلف، مشابه سامان قدوس عمل میکنند.
سعید عزتاللهی، هافبکی با تاکتیک دفاعی، در میانه میدان به قطع توپ و پخش آن برای حرکتهای رو به جلو میپردازد. در جام جهانی، بازیکنانی نظیر تونی کروس از آلمان، فرناندینیو و کاسمیرو از برزیل نیز در نقشهای مشابهی فعالیت دارند. تمامی این بازیکنان در قطع توپ و پخش بازی توانمند هستند.
علیرضا بیرانوند، دروازهبان با تجربه بینالمللی، با واکنشهای سریع و کنترل ضربات ایستگاهی، دروازهبان کلیدی تیم ملی به شمار میرود. دروازهبانان مشابه در جام جهانی شامل مانوئل نویر از آلمان، آلیسون بکر از برزیل و هوگو لوریس از فرانسه هستند. این دروازهبانان نه تنها در پست خود بلکه در سازماندهی دفاع نیز نقش مهمی دارند.
پیام نیازمند، دروازهبان مطمئنی با تمرکز بالا، اگر در کشوری دیگر متولد میشد، میتوانست در کرهجنوبی به عنوان دروازهبان قابل اعتماد، در استرالیا به عنوان دروازهبان با واکنش سریع و در سوئیس به عنوان دروازهبان مدرن شناخته شود.
شجاع خلیلزاده، مدافع با تجربهای است که اگر در کشوری دیگر رشد میکرد، میتوانست به عنوان مدافع قوی در عربستان، مدافع تاکتیکی در ترکیه و مدافع ترکیبی در هلند شناخته شود.
میلاد محمدی، مدافع چپ با سرعت بالا، اگر در کشوری دیگر بود، میتوانست در پرتغال به عنوان مدافع مناسب سیستم ۴–۳–۳، در ایتالیا به عنوان مدافع تاکتیکی و در دانمارک به عنوان مدافع دوطرفه فعالیت کند.
حسین کنعانیزادگان، مدافع میانی با تجربه، اگر در کشوری دیگر متولد میشد، میتوانست در آلمان به عنوان مدافع با تمرکز تاکتیکی و در هلند به عنوان بازیکن ترکیبی شناخته شود.
سعید عزتاللهی، با سبک هافبک دفاعی و قطع توپ، اگر در کشوری دیگر بود، میتوانست در پرتغال به عنوان هافبک دفاعی در سیستم تاکتیکی، در روسیه به عنوان مدافع جسمانی و در ژاپن به عنوان هافبک نظممحور فعالیت کند.
مهدی طارمی، با سبک گلزن فرصتطلب و حرکت بدون توپ، اگر در کشوری دیگر به دنیا آمده بود، میتوانست در پرتغال به دلیل تکنیک و گلزنی، در ایتالیا به عنوان مهاجم تاکتیکی و در برزیل به عنوان مهاجم تکنیکی و خلاق شناخته شود.
سید ابوالفضل جلالی، با سرعت و پاسمحوری در میانه زمین، اگر در کشور دیگری بود، میتوانست در هلند به عنوان بازیکن پاسمحور و در سوئیس به عنوان بازیکن با نظم تاکتیکی شناخته شود.
مهدی قایدی، هافبک یا بال سرعتی، اگر در کشور دیگری بود، میتوانست در اسپانیا به عنوان بازیکن با سرعت و تکنیک و در فرانسه به عنوان بال هجومی خلاق شناخته شود.
علیرضا جهانبخش، وینگر تکنیکی، اگر در کشور فوتبالی دیگری بود، میتوانست در انگلستان به عنوان وینگر با نفوذ بالا و در ایتالیا به عنوان وینگر تاکتیکی شناخته شود.
در نهایت، بازیکنان تیم ملی ایران در صورت تولد در کشورهای دیگر، میتوانستند در موقعیتهای مختلف و با سبکهای متفاوتی شناخته شوند.
