درخواست پیشکسوتان بسکتبال به گوش وزیر ورزش و جوانان رسید؟

به گزارش ورزش پارسی به نقل از خبرآنلاین؛ نامه اخیر گروهی از پیشکسوتان بسکتبال که به وزیر ورزش و جوانان ارسال شده، باید به‌عنوان یک نقطه عطف در مدیریت بسکتبال تلقی شود. این نامه تنها یک گلایه صنفی نیست، بلکه با اشاره به ایرادات قانونی، تخلفات آیین‌نامه‌ای و مشکلات ساختاری در فدراسیون بسکتبال، عملاً زنگ خطر را برای بالاترین مقام اجرایی ورزش کشور به صدا درآورده است. بر اساس اخبار منتشر شده در روزهای اخیر، اهمیت این نامه به‌ویژه از آن جهت افزایش یافته که به‌نظر می‌رسد احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، برخلاف رویه‌های معمول، نسبت به محتوای آن واکنش نشان داده و با ورود مستقیم به موضوع، رئیس فدراسیون بسکتبال را به پاسخگویی فراخوانده است.

پیگیری‌هایی که به‌گفته شواهد، با ارائه توضیحات شفاف و قانع‌کننده از سوی رئیس فدراسیون همراه نبوده و این موضوع، نه‌تنها پرسش‌ها و ابهامات را کاهش نداده، بلکه آن‌ها را تشدید کرده است. در متن نامه پیشکسوتان، مصادیق روشنی از تخطی از قانون و آیین‌نامه‌ها ذکر شده است؛ از جمله هیئت بسکتبال استان کرمان که نزدیک به سه سال بدون رئیس اداره می‌شود و یا هیئت بسکتبال تهران که پس از ۹ ماه اداره با سرپرست، برای سومین بار به سرپرستی سپرده شده است؛ در شرایطی که آیین‌نامه‌ها، سرپرستی را یک وضعیت موقت و استثنایی می‌دانند، نه یک راهکار دائمی و قابل تکرار.

اما اوج ماجرا زمانی است که محسن معزی‌فر، دبیر فدراسیون بسکتبال، با حکم جواد داوری به‌عنوان سرپرست جدید هیئت بسکتبال تهران منصوب می‌شود؛ انتصابی که به‌وضوح شائبه تعارض منافع را به ذهن متبادر می‌کند. در حالی که وزیر ورزش و جوانان بارها و به‌صراحت اعلام کرده که با تعارض منافع در ساختار مدیریتی ورزش کشور مخالف است. در چنین شرایطی، نگرانی پیشکسوتان بسکتبال درباره روندهای حاکم بر فدراسیون، معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ زیرا مجموعه این تصمیمات و انتصابات، به‌ویژه در آستانه مجمع انتخاباتی ریاست فدراسیون بسکتبال، این ذهنیت را تقویت می‌کند که فدراسیون درگیر نوعی بداخلاقی اداری و مدیریت جهت‌دار شده و اقداماتی در حال وقوع است که بوی مهندسی انتخابات به نفع جریان مستقر را می‌دهد.

نامه پیشکسوتان، از این منظر، تنها یک اعتراض نیست؛ بلکه تلاشی است برای بازگرداندن فدراسیون بسکتبال به مسیر قانون، شفافیت و اخلاق مدیریتی. اکنون توپ در زمین وزارت ورزش و جوانان است؛ وزارتخانه‌ای که اگر بر مواضع اعلامی خود در خصوص مقابله با تعارض منافع، قانون‌گریزی و مهندسی انتخابات پایبند باشد، ناگزیر است با دقت و قاطعیت بیشتری به عملکرد فدراسیون بسکتبال توجه کند. بی‌تردید، بسکتبال ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند شفافیت، پاسخگویی و اعتمادسازی است؛ امری که بدون اصلاح روندهای کنونی و احترام به هشدارهای دلسوزانه پیشکسوتان، دست‌یافتنی نخواهد بود.