احساس تعلق ملی را تضعیف نکنیم

در روزهای اخیر، تصمیمات برخی ورزشکاران در ابعاد اجتماعی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته است، به ویژه عملکرد فدراسیون بسکتبال در مدیریت صحیح منابع انسانی خود. فدراسیون بسکتبال می‌توانست با درک به موقع شرایط اجتماعی و روانی جامعه، از اتخاذ برخی تصمیمات ورزشکاران جلوگیری کند، اما سکوت و مدیریت نادرست در زمان‌های حساس، منجر به تصمیم‌گیری‌های پرهزینه، به ویژه در حیطه تیم‌های ملی بسکتبال گردید.

انتظار می‌رود نهادهای ورزشی این موضوع را درک کنند و این هشداری است که در سال‌های اخیر بارها شنیده شده، اما توجه لازم به آن نشده است. متأسفانه، ریشه این تصمیمات در ارتباط بسکتبال با شکاف مدیریتی شکل گرفته است. ممکن است بسیاری از تصمیمات مورد انتقاد قرار گیرد یا با آن‌ها موافقت نشود، اما نمی‌توان علل آن‌ها را نادیده گرفت. نقد اصلی متوجه ساختاری است که در چهار سال گذشته مسئولیت خود را نسبت به سرمایه‌های ملی بسکتبال فراموش کرده و همچنان می‌خواهد بسکتبال را به صورت غیرحرفه‌ای و متکی به باندهای پشت پرده تیم ملی اداره کند، بدون توجه به زحمات برخی ستاره‌ها از گذشته تا کنون.

برای بررسی شرایط اخیر بسکتبال، بد نیست بپرسیم با سام ریاحی (یامان) چه کردید؟ جوان مستعدی که از اردوی نوجوانان ایران مهاجرت کرد و دو سال بعد با تیم زیر ۱۸ ساله‌های ترکیه مقابل تیم ایران بازی کرد! یا شادی عبدالوند، ملی‌پوش بسکتبال بانوان، چه شد که آنقدر عرصه را بر خود تنگ دید که به لیگ‌های عراق و عمان روی آورد؟ محمد جمشیدی با آن سابقه درخشان در تیم ملی در این سال‌ها چه سرنوشتی پیدا کرد و چرا امتیازآورترین بازیکن لیگ برتر بسکتبال دیگر حتی به تیم ملی دعوت نمی‌شود؟

با توجه به شواهد موجود، مدیریت نادرست فدراسیون بسکتبال در سال‌های اخیر، همراه با فشارهای مستمر بر ملی‌پوشان و بی‌توجهی به مسائل حرفه‌ای و معیشتی آنان، نقش تعیین‌کننده‌ای در دلسردی برخی بازیکنان ایفا کرده است. این رویکردها نه‌تنها انگیزه و احساس تعلق ملی را تضعیف کرده، بلکه موجب شده است برخی از ملی‌پوشان به مهاجرت از ایران تمایل پیدا کنند یا تصمیم بگیرند دیگر برای تیم ملی بسکتبال بازی نکنند؛ تصمیمی که علل آن را باید از بسیاری جهات در نوع برخوردها و سیاست‌های اعمال‌شده فدراسیون بسکتبال طی چهار سال گذشته جست‌وجو کرد.