استاندارد دوگانه فدراسیون فوتبال در اعمال قوانین برای تیمهای بالای جدول و پایین جدول
مشکل اصلی، صرفاً برگزاری یا عدم برگزاری پلیآف نیست؛ بلکه نبود یک منطق واحد در تصمیمگیری است.
به گزارش ورزش پارسی؛ تصمیمات اخیر فدراسیون فوتبال در خصوص تعیین سرنوشت لیگ برتر، پرسش اساسی و مهمی را به وجود آورده است؛ اینکه چرا برای تعیین تیمهای بالای جدول یک معیار مشخص انتخاب شده، اما برای تیمهای پایین جدول، معیاری کاملاً متفاوت در نظر گرفته شده است؟ فدراسیون فوتبال در انتخاب نمایندگان ایران برای رقابتهای آسیایی، وضعیت کنونی جدول را ملاک قرار داده و استقلال و تراکتور را به عنوان نمایندگان ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا معرفی کرده است؛ تصمیمی که بر اساس شرایط خاص و نیمهتمام ماندن مسابقات اتخاذ شده است. اما این منطق، زمانی که به انتهای جدول میرسیم، ناگهان تغییر میکند. به جای اینکه جدول فعلی مبنای تصمیمگیری باشد، فدراسیون برگزاری دیدار پلیآف بین مس رفسنجان، تیم هجدهم لیگ برتر، و صنعت نفت آبادان، مدعی صعود از لیگ دسته اول، را در دستور کار قرار داده است. در اینجا تناقض آشکار میشود. اگر جدول فعلی به اندازه کافی معتبر بود که بتوان بر اساس آن سهمیههای آسیایی را تعیین کرد، چرا همین جدول برای تعیین تیمهای سقوطکننده ملاک قرار نگرفت؟ و اگر قرار بود سرنوشت لیگ در پایین جدول با مسابقه پلیآف مشخص شود، چرا این قاعده در بالای جدول اجرا نشد و تکلیف سهمیههای آسیایی نیز در زمین مسابقه تعیین نگردید؟ ابهام دیگر به جایگاه ذوبآهن، تیم هفدهم جدول، مربوط میشود. در شرایطی که پلیآف میان تیم هجدهم لیگ برتر و تیم سوم لیگ آزادگان برگزار شد، جایگاه تیم هفدهم عملاً بدون هیچ تغییری تثبیت گردید؛ موضوعی که این سؤال را به وجود میآورد که مبنای انتخاب فقط تیم هجدهم چه بوده و چرا تیم هفدهم در این فرآیند نقشی نداشته است؟ مشکل اصلی، صرفاً برگزاری یا عدم برگزاری پلیآف نیست؛ بلکه فقدان یک منطق واحد در تصمیمگیری است. فوتبال حرفهای زمانی اعتبار دارد که قوانین به صورت یکسان برای همه اجرا شوند. نمیتوان در یک بخش از جدول، شرایط موجود را ملاک قرار داد و در بخش دیگر همان جدول، به سراغ فرمولی کاملاً متفاوت رفت. این استاندارد دوگانه، بیش از آنکه به شفافیت و عدالت کمک کند، شائبه تصمیمگیریهای سلیقهای را تقویت میکند. فدراسیون فوتبال اگر معتقد است شرایط ویژه، تصمیمهای ویژه میطلبد، باید این تصمیمها بر پایه یک اصل واحد باشد؛ اصلی که برای همه تیمها، از صدر تا قعر جدول، به یک شکل اجرا شود. در غیر این صورت، دفاع از عدالت و برابری در رقابتها دشوار خواهد بود و هر تصمیمی با پرسشهای جدی درباره معیارهای اتخاذ آن روبهرو میشود.
