بازنده در زمین، ترسو در برابر افکار عمومی؛ شکست اصلی پس از سوت پایان آغاز شد!

مرتضی رضایی؛ سه پیروزی، ۹ شکست و جایگاه چهاردهم؛ این خلاصه‌ای از عملکرد تیم ملی والیبال ایران در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ به شمار می‌آید. اما شاید این آمار، تلخ‌ترین بخش ماجرا نباشد. شکست واقعی زمانی به وقوع پیوست که پس از آخرین باخت مقابل ترکیه، بازیکنان تصمیم به سکوت گرفتند؛ بدون ارائه توضیح، بدون عذرخواهی و بدون اینکه خود را در برابر مردمی که ماه‌ها از این تیم حمایت کردند، مسئول بدانند.

شکست بخشی از ورزش است و هیچ تیمی به پیروزی محکوم نیست. اما بازیکنان به اصطلاح حرفه‌ای حق ندارند روحیه جنگندگی را فراموش کنند و پس از ناکامی از پاسخ‌گویی فرار کنند. پیراهن تیم ملی، تنها یک لباس ورزشی نیست که چند هفته بر تن بازیکنان باشد و سپس در کمدها باقی بماند؛ این پیراهن، اعتبار والیبال ایران و امانتی از سوی مردم است.

هواداران از بازیکنان انتظار معجزه نداشتند؛ بلکه انتظار داشتند تیمی را ببینند که تا آخرین توپ بجنگد، نه تیمی که در بسیاری از مسابقات، عطش پیروزی در آن مشهود نباشد. آن‌ها انتظار داشتند که پس از پایان مسابقات، بازیکنان شجاعت ایستادن مقابل دوربین‌ها و پذیرفتن مسئولیت عملکردشان را داشته باشند، نه اینکه سکوت را به گفت‌وگو با افکار عمومی ترجیح دهند.

شاید زمان آن رسیده باشد که معیار حضور در تیم ملی تنها توانایی فنی نباشد. بازیکن تیم ملی باید بداند این پیراهن، غیرت، مسئولیت و پاسخ‌گویی می‌طلبد. هر کسی که حاضر نیست بار این مسئولیت را به دوش بکشد، نباید انتظار داشته باشد که هواداران نیز همچنان با همان اعتماد گذشته از او حمایت کنند.

تیم ملی، بیش از ستاره، به بازیکنانی نیاز دارد که ارزش این پیراهن را درک کنند؛ چه در روزهای پیروزی و چه در روزهایی که باید در برابر مردم ایستاده و مسئولیت شکست را بپذیرند. آنچه مسلم است، این است که فدراسیون و کادر فنی تمام توان و انرژی خود را برای دستیابی به موفقیت به کار گرفتند، اما از آنجایی که در زمین مسابقه همه چیز به دست بازیکنان است، شرایط به گونه‌ای پیش رفت که توقعات برآورده نشد. ای کاش بازیکنان بیشتر از اینکه از پاسخگویی به مردم ترس داشته باشند، از عملکرد ضعیف خود و نتایجی که کسب کرده‌اند خجالت بکشند!