بزرگ‌ترین اشتباهم خداحافظی زودهنگام از تیم ملی بود؛ می‌توانستم ۱۵۰ بازی ملی داشته باشم!

به گزارش ورزش پارسی؛ هادی عقیلی، بازیکن سابق تیم ملی و باشگاه سپاهان، در خصوص عملکرد ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ اظهار داشت: حالا که تیم ملی نتوانسته صعود کند، نمی‌خواهم بر زخم بچه‌ها نمک بپاشم، اما نباید به سادگی از این موضوع عبور کنیم و آن را فراموش کنیم. من پیش‌تر نیز گفته‌ام که بازی تیم ملی، نمایانگر لیگ ماست. هنوز نتوانسته‌ایم کنترل بازی را در دست بگیریم. این موضوع فرقی نمی‌کند که مقابل بلژیک بازی کنیم یا نیوزیلند؛ چه تیمی که از ما بالاتر باشد و چه تیمی که پایین‌تر، ما همچنان قادر به کنترل بازی نیستیم. این بزرگ‌ترین ضعف ماست.

عقیلی در مورد قهرمان جام جهانی گفت: به نظر من برزیل قهرمان خواهد شد، زیرا این تیم معمولاً با اعتماد به نفس بالایی به مسابقات وارد می‌شود، اما این دوره شرایط متفاوت است. این بار حتی انتظارات کارشناسان و مردم برزیل از تیمشان پایین‌تر است و به نوعی به آنچلوتی امید دارند. به نظرم این موضوع تا حدودی فشار را از روی تیم برمی‌دارد؛ البته اگر بدشانسی نیاورند و بازیکنی مانند رافینیا دچار مصدومیت نشود.

وی در ادامه درباره مسیر حرفه‌ای خود گفت: اگر به دوران اوج فوتبالم، مثلاً ۲۰ تا ۲۵ سالگی، برگردم، دوباره سپاهان را انتخاب می‌کنم. بخش عمده‌ای از موفقیت فوتبالی من در سپاهان رقم خورد و دلیلی نمی‌بینم که نخواهم دوباره آن مسیر را طی کنم. در زمانی که ما بازی می‌کردیم، بیشتر بازیکنان مطرح از پرسپولیس و استقلال دیده می‌شدند، اما ما جزو بازیکنانی بودیم که خارج از این دو تیم مطرح شدیم. در آن ۱۰ سالی که در سپاهان بازی می‌کردم، هم نتایج خوبی گرفتیم و هم عملکرد موفقی داشتیم، چه در لیگ و چه در آسیا. احترامی که هنوز از مردم عزیز اصفهان دریافت می‌کنم، برایم بسیار ارزشمند است.

عقیلی در پاسخ به این سؤال که بزرگ‌ترین اشتباه دوران فوتبالش چه بوده، گفت: فکر می‌کنم بزرگ‌ترین اشتباه من خداحافظی از تیم ملی بود. هنوز هم حسرتش را می‌خورم. شاید می‌توانستم ۱۵۰ بازی ملی داشته باشم، اما اکنون فقط ۷۰ بازی ملی دارم. می‌توانستم تجربه حضور و بازی در جام جهانی را نیز داشته باشم. به راحتی می‌گویم که آن تصمیم، اشتباه من بود. در آن زمان آمار بازیکنانی که می‌توانستند از تیم‌های اروپایی قرارداد بگیرند، بسیار پایین بود و یکی از حسرت‌های من این است که نتوانستم در یک تیم خوب اروپایی بازی کنم.

مدافع سابق تیم ملی درباره اینکه از میان مدافعان حال حاضر فوتبال ایران، بازی کدام بازیکن را بیشتر می‌پسندد، گفت: پورعلی‌گنجی را دوست دارم، زیرا ثبات خوبی دارد و تقریباً در همه بخش‌های بازی در سطح مطلوبی قرار دارد.

عقیلی در پاسخ به این سؤال که کدام مربی بیشترین تأثیر را در دوران فوتبالش گذاشته است، عنوان کرد: اگر بخواهم از یک نفر نام ببرم، جیوانی را انتخاب می‌کنم. او مربی ایتالیایی بود که در سایپا حضور داشت و خیلی به من کمک کرد. چیزهایی که آن زمان به من آموزش می‌داد، امروز در فوتبال نوین می‌بینم و متوجه می‌شوم چقدر جلوتر از زمان خودش فکر می‌کرد.

وی درباره علاقه مردم اصفهان به خودش نیز گفت: مردم می‌دیدند که ما با تمام وجود برای تیم بازی می‌کنیم. نسبت به تیممان مسئولیت‌پذیری و عرق خاصی داشتیم. مردم این موضوع را می‌دیدند و واقعیت هم همین بود. در آن زمان پیشنهادهایی هم وجود داشت، اما برای وسوسه پول، از سپاهان جدا نشدم.

عقیلی درباره مهم‌ترین اقدامی که فدراسیون فوتبال می‌تواند برای پیشرفت مربیان انجام دهد، گفت: به نظر من فدراسیون باید به هر شکلی که شده دوره‌های آموزشی برگزار کند. منظورم فقط کلاس‌های مربیگری نیست، زیرا ما معمولاً برای گرفتن مدرک مربیگری در کلاس‌ها شرکت می‌کنیم و بیشتر هدفمان گرفتن مدرک است تا تمام شود.

عقیلی در پاسخ به این موضوع که برخی معتقدند برای جذب مربیان خارجی هزینه می‌شود اما برای پرورش مربیان داخلی سرمایه‌گذاری مناسبی صورت نمی‌گیرد، اظهار کرد: من ایرادی نمی‌بینم که یک مربی میلیون دلاری به ایران بیاید. البته نباید تصور کنیم که فقط با آوردن یک مربی بزرگ همه مشکلات حل می‌شود. شما نمی‌توانید فقط یک درخت میوه را در یک جنگل بکارید و بعد بگویید حالا تاکستان انگور داریم. اگر یک مربی خیلی خوب و تراز اول به ایران می‌آوریم، باید از حضور او آموزش هم بگیریم. در کنار چنین مربیانی معمولاً اعضای کادر فنی مانند فیتنس‌کوچ، ترینر و سایر متخصصان هم حضور دارند. ما می‌توانیم از همه این افراد آموزش ببینیم و از دانش آن‌ها استفاده کنیم. حتی می‌شود در کنار حضور همان مربی میلیون دلاری، چندین کلاس آموزشی با حضور او برگزار کرد تا مربیان دیگر هم از تجربیاتش بهره‌مند شوند.