خدایا همه ما را ببخش به جز مهدی طارمی!

جام بیست و سوم نیز همانند دوره‌های گذشته برای تیم ملی فوتبال ایران در مرحله گروهی به پایان رسید. نه قرعه‌کشی مساعد بود و نه افزایش تعداد تیم‌ها به 48، توانست مشکلات فوتبال ایران را حل کند و شاگردان امیر قلعه‌نویی به جای صعود به مرحله یک شانزدهم نهایی، به خانه بازگشتند. تیم مدعی قلعه‌نویی در سه بازی خود که به نظر می‌رسید تنها یکی از آن‌ها دشوار باشد، نتوانست به پیروزی دست یابد و شاید امروز توجیهات آن‌ها به شرایط جنگی، میزبانی و حذف کره جنوبی مربوط باشد! نسل پرمدعای به اصطلاح طلایی باز هم نتوانست دستاوردی کسب کند؛ نه در آسیا، نه در جام جهانی 32 تیمی و نه در جام جهانی 48 تیمی!

یکی از ملی‌پوشان این نسل طلایی، مهدی طارمی است که در جام جهانی 2026 بار دیگر تنها حسرت نصیب خود و تیم ملی کرد. بازیکنی که در باشگاه پورتو ستاره‌ای درخشان به شمار می‌رود، اما در تیم ملی هرگز نتوانسته است آن نقش کلیدی را ایفا کند و اتفاق بزرگ و شادی‌بخشی را رقم بزند. مردی که چند ماه پیش به دنبال افزایش تجربه دیگر بازیکنان برای زدن پنالتی بود، حالا می‌توان ادعا کرد که عدم موفقیت او در زدن پنالتی مقابل مصر، باعث حذف ایران از جام جهانی شد. او پس از مسابقه به جای تحلیل فنی بازی و اشتباهاتش، به دفاع از سرمربی خود پرداخت و حتی عذرخواهی نکرد!

درست است که در سراسر دنیا بازیکنان بزرگ نیز پنالتی خراب می‌کنند، اما این بازیکنان در موقعیت‌های مختلف به کمک تیم خود می‌آیند و حداقل عذرخواهی می‌کنند! طارمی آن تمام‌کننده‌ای که خود و برخی اطرافیانش تصور می‌کنند نیست؛ حداقل در تیم ملی در بازی‌های بزرگ اینگونه نبوده است. به یاد داریم که او در مقابل پرتغال چه فرصتی را از دست داد؛ فرصتی که بازیکنی با ادعای کیفیت فنی او باید به گل تبدیل می‌کرد. او در آسیا نیز تأثیر چندانی برای تیم نداشت؛ در مقابل سوریه اخراج شد، در برابر ژاپن روی نیمکت نشسته بود و در نیمه نهایی مقابل قطر، به یک شبح تمام عیار تبدیل شد! این‌ها به معنای آن نیست که طارمی برای تیم ملی کاری نکرده و نمی‌توان به راحتی از عملکردش چشم‌پوشی کرد، اما او آن بت بزرگ و طلایی که خود یا برخی دیگر تصور می‌کنند نیست. او تنها یک بازیکن خوب است، نه کمتر و نه بیشتر.