در دوران ساپینتو، احساس تنهایی میکردم!
رامین رضاییان در قسمتی از صحبتهایش در فوتبال برتر به مشکلاتی که در دوران ساپینتو برایش ایجاد شد اشاره کرد و همچین دعوتش به تیم ملی صحبت...
به گزارش ورزش پارسی؛ رامین رضاییان در گفتگویی با برنامه فوتبال برتر، به تشریح دوران حضور خود در باشگاه استقلال و بهویژه رابطهاش با ریکاردو ساپینتو و عدم دعوت به تیم ملی در آن زمان پرداخت. او با اشاره به استقبال هواداران استقلال از خود و قسمی که در زمان امضای قراردادش خورده بود، اظهار داشت: «زمانی که قصد ورود به باشگاه بزرگ استقلال را داشتم، شایعات زیادی وجود داشت. هواداران استقلال همیشه به من لطف داشتند؛ حتی زمانی که در پرسپولیس یا سپاهان بازی میکردم. وقتی میخواستم از پرسپولیس جدا شوم، پستی گذاشتم که نزدیک به ۲۵۰ هزار کامنت دریافت کردم و استقلالیها از من خواستند که به این تیم بیایم. روزی که قرارداد بستم، به شرافتم قسم خوردم که تا آخرین روز قراردادم برای آنها بجنگم و حتی در خارج از زمین نیز برای حق تیم مصاحبه کردم.»
رضاییان در مورد فصل اول حضورش و شرایط بحرانی تیم توضیح داد: «در همان سال اول، فکر میکنم ۵ مربی، مدیریت و سرپرست عوض کردیم! سال بسیار دشواری بود اما با این حال توانستم حدود ۱۲ گل بزنم و ۶ یا ۷ پاس گل بدهم و طبق نظر کارشناسان و هواداران، از تاثیرگذارترین بازیکنان بودم که در نهایت با قهرمانی جام حذفی و صعود به مراحل بالای لیگ نخبگان آسیا همراه شد.»
او در واکنش به ادعای اینکه حضورش در تیم ملی را مدیون استقلال است، گفت: «بسیاری میگویند رامین تیم ملی را مدیون استقلال است؛ اما جالب است که بدانید تنها سالی که من به اردوی تیم ملی دعوت نشدم، همان سال اول حضورم در استقلال بود! من عملکرد بدی نداشتم اما دعوت نشدم و برای این موضوع جنگیدم. برای من استقلال مانند یک تیم ملی بود زیرا هوادارانش به من روحیه میدادند و حسی کمتر از تیم ملی نداشتم.»
رضاییان درباره تمدید قرارداد و آغاز فصل جدید با استقلال گفت: «پس از پایان قرارداد، مذاکراتی حرفهای انجام شد و دوباره قرارداد جدیدی امضا کردم. با عملکردم دوباره توسط آقای قلعهنویی به تیم ملی دعوت شدم. اما پس از بازگشت به استقلال، یک بازی روی نیمکت نشستم، دو بازی، سه بازی… تا پنج، شش، هفت و هشت بازی روی نیمکت نشستم اما صدایم در نیامد! نه حاشیهای درست کردم و نه مصاحبهای انجام دادم. ساپینتو تشخیص داده بود که من در تفکرات تاکتیکیاش نیستم و گلهای هم نداشتم، اما باید به آیندهام فکر میکردم.»
او در ادامه با ابراز گلایه از تنهاییاش در آن روزها گفت: «من در آن مسیر تنهاترین بودم. غیر از همتیمیهایم، نه سرمربی و نه مدیریت کنارم نبودند. زیرا ساپینتو اجازه نداده بود که به تمرین بروم و تمرینهای خیابانی من آغاز شد! بسیاری از هواداران این مسائل را نمیدانند. امروز اگر این حرفها را میزنم به این خاطر است که اذیت میشوم وقتی برخی صحبتها را میشنوم، چرا که با جان و دل برای این تیم زحمت کشیدم.»
