روایت دختر ایرانی که با حجاب، پرچم ایران را بالا برد؛ به یاد بچه‌های میناب بر روی یخ‌های بلاروس

ایمان گودرزی؛ صالحه شیخ کلاهدوز، دختر ایرانی که به منظور تحصیل به بلاروس مهاجرت کرده، اکنون به یکی از چهره‌های برجسته در رشته اسکیت نمایشی روی یخ تبدیل شده است. این رشته نه تنها در ایران تازه‌کار محسوب می‌شود، بلکه حضور در آن با رعایت حجاب، چالش‌های زیادی را به همراه دارد. او که سابقه ۱۰ سال فعالیت در ژیمناستیک را دارد، با تغییر مسیر ورزشی‌اش و تکیه بر انگیزه و علاقه به ایران، توانسته در مسابقات باشگاهی بین‌المللی به موفقیت‌های چشمگیری دست یابد و بارها سرود ملی کشورمان را در مینسک به صدا درآورد.

از خودت و مسیری که طی کردی بگو. چطور شد وارد این رشته شدی؟ من سه سال است که در بلاروس زندگی می‌کنم و برای تحصیل به اینجا آمده‌ام. در حال حاضر دانشجوی زبان روسی هستم. پیش از این در ایران حدود ۱۰ سال ژیمناستیک کار می‌کردم، اما به دلیل شرایط دینی و اعتقادی نتوانستم آن رشته را ادامه دهم. پس از بررسی متوجه شدم که تنها رشته‌ای که می‌تواند به ژیمناستیک نزدیک باشد و امکانات خوبی هم دارد، اسکیت نمایشی روی یخ است. به دلیل اینکه بلاروس کشور سردسیری است و ورزش‌های روی یخ جزء ورزش‌های اصلی اینجا محسوب می‌شود، تصمیم گرفتم این رشته را آغاز کنم.

شروع این مسیر در یک کشور خارجی برایت سخت نبود؟ بله، خیلی سخت بود. اما من با هدف مشخصی شروع کردم. می‌خواستم با حجاب و ملیت ایرانی وارد این رشته شوم. از ابتدا زیر نظر بهترین مربی‌های ملی بلاروس آموزش دیدم و حتی در تمرین‌ها هم با پرچم ایران روی لباسم حاضر می‌شدم. با توجه به اینکه عضو تیم ایران نیستی، این انگیزه از کجا می‌آید؟ من نه عضو تیم ملی ایران هستم و نه حتی تا به حال روی پیست یخ در ایران تمرین کرده‌ام. اما عشق به ایران باعث شد که ادامه دهم. هدفم این است که به ایران برگردم و مردم را با این رشته آشنا کنم، زیرا این ورزش در ایران خیلی جدید است، به ویژه در شهرهایی غیر از تهران. دوست دارم وسیله‌ای باشم برای درخشیدن ایران در این مسیر.

درباره مسابقات و موفقیت‌هایت برایمان بگو. من در تمام مسابقات باشگاهی و کشورهای مشترک‌المنافع از طریق باشگاه‌های بلاروسی شرکت کردم، اما با ملیت ایرانی. به دلیل شرایط، اگر مقام اول را کسب می‌کردم، پرچم ایران بالا می‌رفت و سرود ملی پخش می‌شد. خوشبختانه تا کنون ۶ بار مقام اول را کسب کرده‌ام و هر ۶ بار سرود ملی ایران پخش شده و پرچم کشورمان به اهتزاز درآمده است. این برای من بسیار ارزشمند است.

سطح رقابت‌ها چگونه بود؟ رقبا بسیار قوی بودند. بیشتر آن‌ها از کودکی در این رشته آموزش دیده‌اند، زیرا اینجا مهد این ورزش است. اما من فقط سه سال است که وارد این رشته شدم و از ۱۵ سالگی روی یخ رفتم. با این حال توانستم رقابت کنم و نتیجه بگیرم.

یکی از موضوعات مهم، بحث حجاب در این رشته است. درباره این موضوع توضیح می‌دهی؟ بله، حجاب یکی از چالش‌های اصلی بود. در این رشته هرچه لباس‌ها بازتر و پرزرق‌وبرق‌تر باشد، برای داوران جذاب‌تر است. اما من تصمیم گرفتم با پوشش کامل ادامه دهم. به خودم گفتم همان‌قدر که این رشته بدون پوشیدگی زیباست، می‌تواند با پوشیدگی هم زیبا باشد. در ابتدا برای داوران روسی و بلاروسی خیلی عجیب بود که یک نفر با حجاب اسکیت کند، اما با تلاش و استمرار توانستم نظرشان را جلب کنم.

به یکی از خاص‌ترین لحظاتت اشاره کردی؛ آن لحظه روی سکو چه حسی داشتی؟ بعد از پخش سرود ملی، یک لحظه عجیب برایم اتفاق افتاد. انگار همه چیز متوقف شده بود. فقط یک تصویر جلوی چشمم بود؛ چهره حضرت آقا و کودکان میناب که کنار هم ایستاده بودند و من را تشویق می‌کردند. هیچ صدایی نمی‌شنیدم، حتی صدای پدر و مادرم. حس می‌کردم در یک دنیای دیگر هستم. وقتی به خودم آمدم، اشک‌هایم جاری شده بود. تا پایان سرود فقط به آن صحنه و اتفاقات تلخ فکر می‌کردم. در نهایت سلام نظامی دادم و پرچم ایران را بوسیدم.

برنامه‌ات برای آینده چیست؟ هنوز در مسابقات جهانی شرکت نکرده‌ام و این رقابت‌ها در سطح باشگاهی بوده است. اما امیدوارم در آینده در مسابقات جهانی نیز شرکت کنم و بتوانم بارها این صحنه بالا رفتن پرچم ایران را تجربه کنم. هدفم این است که این مسیر را ادامه دهم و نماینده خوبی برای کشورم باشم.