شاید قهرمانهای آینده ایران در اینجا ایستاده باشند
نوجوانان و جوانان وزنهبرداری کاری کردند که همه علاقمندان به ورزش را به آینده امیدوار کردند.
مرتضی رضایی؛ شمارش مدالها آسان است؛ ۳ طلا، ۲ نقره، چند برنز و… میتوان برای این چند روز افتخار خوشحال بود؛ اما ارزش واقعی آنچه در وزنهبرداری اتفاق افتاده، به آمار و ارقام مربوط نمیشود. اگر بخواهم واقعیت را بیان کنم، ارزش حقیقی این مدالها در رنگ و تعداد آنها نیست؛ بلکه در سنی است که این مدالها به دست آمدهاند. هر مدال نتیجه سالها استعدادیابی، تلاش، ممارست، تمرین و صبوری است و از همه مهمتر، سرمایهگذاری بر روی نسلی است که قرار است سالها آینده وزنهبرداری ایران را شکل دهند. یک مدال همیشه قهرمان نمیسازد، اما وقتی یک نسل، نسلی متشکل از دختران و پسران، در آسیا قد علم میکند، یعنی در پشت صحنه اتفاقات امیدوارکنندهای در حال وقوع است که خیالمان را تا سالها راحت میکند.
مهمتر از جشن و خوشحالی، حفظ این استعدادها، برنامهریزی برای آینده و حمایت از آنهاست که در چند سال اخیر در حال انجام است. شاید چند سال بعد و در رویدادهای بزرگتری مانند المپیک، وقتی این نفرات را روی سکوهای قهرمانی ببینیم، به این روزها برگردیم؛ به روزهایی که آینده وزنهبرداری ایران به آرامی و بیسر و صدا در سکوهای آسیایی شکل میگرفت. این اسامی را به خوبی به خاطر بسپارید؛ مریم کشتکار، هاجر معینی، محراب دواسری، رضا زمانی، محمدجواد بیرانوند، هستی صدیقی، هانیه شریفی، محمدامین دادوند، نسیم قاسمی، آناهیتا زارعی، حمیدرضا زارعی، مهسا بهشتی، طاها نوجوان، پوریا عباسپوریان، فرهاد قلیزاده، طاها نعمتی و… شاید در میان همین نامها، قهرمان آینده ایران ایستاده باشد؛ کسی چه میداند، شاید چند سال دیگر قرار است در بزرگترین میدانهای دنیا وزنه بزند و پرچم ایران را برای کسب افتخاری دیگر بالا ببرد. امروز اینجا با مداد مینویسیم؛ برخی از این مدالها و برخی از این نفرات خبر فردای وزنهبرداری ایران هستند.
