پدل در محاق؛ حتی محمدرضا گلزار نتوانست منجی این رشته شود!
با جدایی پدل از فدراسیون اسکواش و الحاق به تنیس، مسیر این رشته کاملا تغییر یافت.
به گزارش ورزش پارسی؛ پدل یکی از رشتههای ورزشی جذاب است که در سالهای اخیر در ورزش ایران به جایگاه ویژهای دست یافته و با استقبال عمومی روبرو شده است. این رشته با حمایت فدراسیون اسکواش در ایران آغاز به کار کرد و به تدریج مراحل پیشرفت و ترقی را طی کرد، اما ناگهان با یک تصمیم غیرمنطقی و غیرکارشناسی، روند صعودی آن متوقف شد و امروز شاهد تغییر ماهیت آن به شکلی دیگر هستیم. واقعیت این است که پدل مدتهاست کارکرد قبلی خود را از دست داده است. رشتهای که با توجه به نوپا بودن و جذابیتش میتوانست در ورزش ایران جایگاه بالاتری پیدا کند، اما تصمیم غیرکارشناسی جدایی از فدراسیون اسکواش و الحاق به فدراسیون تنیس، آغازگر توقف مسیر توسعه و پیشرفت و شروع نزول آن بود.
در دوران فعالیت این رشته تحت فدراسیون اسکواش، به دلیل نوپا بودن، توجه ویژهای به آموزش و استعدادیابی معطوف شد و حضور تعداد زیادی از مربیان و مدرسین خارجی باعث شد تا پدل جایگاه خاصی پیدا کند. نتیجه این رویکرد، تشکیل تیمهای ملی در تمامی ردهها و اعزام آنها به رقابتهای بینالمللی و جهانی در دو بخش مردان و زنان بود. همچنین، باشگاهها و کورتهای متعددی با هزینه فدراسیون ساخته شد که به توسعه این رشته کمک شایانی کرد. نشانههای توسعه و آموزش در پدل را میتوان در حال حاضر در تیمهای ملی مشاهده کرد که اکثر بازیکنان فعلی، محصول همان تیمهای پایهای هستند که در گذشته شکل گرفتند.
با جدایی این رشته از فدراسیون اسکواش و الحاق به فدراسیون تنیس، مسیر آن به طور کامل تغییر کرد و به یک ویترین تبدیل شد. فدراسیون تنیس با حضور سوپراستاری مانند محمد گلزار توانست این رشته را با تبلیغات و پروپاگاندا در ویترین قرار دهد که هرچند اتفاق بدی نبود، اما این ویترین باعث تجاریتر شدن بیش از حد این رشته شد. با تغییر سیاستها و ریلگذاری فدراسیون تنیس، این رشته به انحصار باشگاه انقلاب و گروهی خاص درآمد. تصمیمی که به تعارض منافع نیز دامن زد، چرا که تمامی مسئولان و مربیان این رشته تنها از بدنه باشگاه انقلاب انتخاب میشوند و این امر نه تنها توسعه این رشته را متوقف کرده بلکه به تمرکزگرایی و انحصارگرایی پدل نیز افزوده است.
با جدایی گلزار از این رشته، پروژه ویتریننمایی که هدف فدراسیون برای معرفی بیشتر این رشته بود نیز متوقف شد. از سوی دیگر، انحصارگرایی در پدل به حدی رسیده که حتی سرمربی تیم ملی نیز تنها از میان افرادی انتخاب میشود که از مجموعه انقلاب باشند. در حقیقت، در تیم ملی که بالاترین بخش هر رشتهای محسوب میشود و باید تخصص و کیفیت مهمترین معیار برای انتخاب سرمربی باشد، مسائل دیگری بر این پارامترها ارجحیت پیدا کرده و این امر باعث شده تا تنها افراد خاصی در دایره بسته خودیها، پدل را در اختیار داشته باشند. نتیجه این سیاست نادرست، نزول تدریجی این رشته جذاب است که میتوان آن را در نتایج اخیر این رشته در رقابتهای جام جهانی مشاهده کرد.
در چنین شرایطی به نظر میرسد که پدل باید هر چه سریعتر از این انحصارگرایی و دایره بسته خارج شده و مسیر گذشته را در پیش بگیرد تا احیا شود. به نظر میرسد در نخستین گام، جدایی این رشته از فدراسیون تنیس، مهمترین اقدام در این مسیر باشد. با توجه به سیاستهای اخیر وزارت ورزش مبنی بر استقلال کمیتهها و انجمنها، پدل حتی این ظرفیت را دارد که به عنوان یک انجمن مستقل فعالیت خود را ادامه دهد. رشتهای که نسبت به سایر رشتههای مستقل، دارای پیشینه بهتر، امکانات و زیرساختهای گستردهتر، تشکیلات منسجمتر و البته اقبال عمومی بیشتری است و میتواند در صورت رسیدگی، توجه و برنامهریزی، دوران شکوفایی و پیشرفت را از سر بگیرد.
