چرا استقلال و پرسپولیس فاقد ورزشگاه اختصاصی هستند؟
با وجود هزینههای میلیاردی، استقلال و پرسپولیس هنوز هم که هنوز است یک ورزشگاه اختصاصی برای خودشان ندارند.
به گزارش ورزش پارسی، استادیومهای اختصاصی در فوتبال مدرن دیگر صرفاً نماد تجمل یا پرستیژ محسوب نمیشوند؛ بلکه به عنوان یک دارایی اقتصادی و یکی از ارکان اصلی درآمدزایی باشگاهها به شمار میآیند. با این حال، حتی بزرگترین و پرطرفدارترین باشگاههای ایران هنوز از داشتن ورزشگاه اختصاصی محروم هستند؛ مشکلی که ریشههای آن را باید در اقتصاد بیمار فوتبال، ساختار دولتی و خصولتی، سوءمدیریت و عدم امنیت سرمایهگذاری جستجو کرد.
در فوتبال حرفهای امروزی، ورزشگاه تنها محلی برای برگزاری مسابقات نیست. یک استادیوم مدرن میتواند از طریق بلیتفروشی، حق نامگذاری، تبلیغات محیطی، فروشگاه، موزه، رستورانها و فضاهای تجاری، میزبانی رویدادهای مختلف و حتی اجاره مجموعه برای برنامههای غیرورزشی، درآمدی پایدار برای باشگاه ایجاد کند. به همین دلیل، باشگاههای بزرگ جهانی ورزشگاه را نه به عنوان یک هزینه، بلکه به عنوان یک دارایی مولد مینگرند.
اما در فوتبال ایران، حتی باشگاههایی با میلیونها هوادار و گردش مالی بالا، هنوز مالک یک ورزشگاه اختصاصی نیستند. استقلال و پرسپولیس سالهاست که درگیر استفاده از ورزشگاههای دولتی هستند و بسیاری از باشگاههای دیگر نیز شرایط مشابهی دارند. پرسش این است که چرا این وضعیت تغییر نمیکند؟ فوتبال ایران پیش از هر چیز به تغییر مدل حکمرانی نیاز دارد. واگذاری واقعی مالکیت یا حق بهرهبرداری بلندمدت، خصوصیسازی بر اساس اهلیت، ایجاد امنیت حقوقی برای سرمایهگذاران، الزام باشگاهها به ایجاد زیرساخت و تدوین استانداردهای روشن برای صدور مجوز حرفهای میتواند مسیر جدیدی را ایجاد کند. همچنین باید نگرش مدیران از باشگاه به عنوان یک تیم فوتبال به باشگاه به عنوان یک بنگاه اقتصادی ورزشی تغییر یابد. باشگاه حرفهای باید قادر باشد دارایی ایجاد کند، درآمد مستقل داشته باشد و ارزش برند خود را افزایش دهد.
در نهایت، استادیوم اختصاصی تنها محل برگزاری مسابقات نیست؛ بلکه کارخانه درآمدزایی باشگاه است. تا زمانی که باشگاههای ایرانی صرفاً مصرفکننده بودجههای سالانه باشند و نه مالک یا بهرهبردار داراییهای مولد، رؤیای داشتن ورزشگاه اختصاصی همچنان دور از دسترس خواهد بود.
فوتبال ایران دارای هوادار، سابقه و ظرفیت اقتصادی لازم برای تبدیل شدن به یک صنعت بزرگ است؛ اما بدون زیرساخت و مدل اقتصادی پایدار، این ظرفیت همچنان در چرخهای از بدهی، وابستگی، هزینههای کوتاهمدت و فرسودگی زیرساختها هدر خواهد رفت.
متن کامل این گزارش را اینجا بخوانید.
