بحران جانشینی در لیگ برتر انگلیس؛ سرنوشت فرگوسن و مویس برای جانشین گواردیولا چه خواهد بود؟
انزو مارسکا بهخوبی میداند که در معرض خطر تبدیل شدن به یک «مربی بینابینی» قرار دارد.
به گزارش ورزش پارسی؛ سرمربی جدید منچسترسیتی به احتمال زیاد هرگز سریال و فیلمهای «Inbetweeners» را مشاهده نکرده است. اگرچه لیام روزنیور، جانشین مارسکا در چلسی، به دلیل شباهتش به شخصیت خجالتی این مجموعه، یعنی «ویل»، مورد تمسخر قرار میگرفت، اما این مربی ایتالیایی تفاوتهای زیادی با شخصیتهای اصلی آن دارد؛ شخصیتهایی که درگیر چالشها و دغدغههای دوران نوجوانی هستند. با این حال، مارسکا نیز مانند آنها در یک نقطه عطف از زندگی خود قرار دارد. آیا او میتواند به یکی از مربیان بزرگ دنیای فوتبال تبدیل شود؟ یا پپ گواردیولا، سرمربی پیشین سیتی، آنقدر جایگاه بزرگی از خود به جا گذاشته که مارسکا محکوم به ایفای نقش یک مربی موقت باشد؛ مربیای که تنها تا زمان پیدا شدن یک چهره مقتدر و بزرگتر روی نیمکت سیتی فعالیت خواهد کرد؟ مارسکا میتواند از نمونه آرنه اسلوت الهام بگیرد؛ مربیای که پس از جانشینی یورگن کلوپ در لیورپول، در نخستین فصل حضورش قهرمانی لیگ برتر را کسب کرد. با این حال، آن قهرمانی نتوانست اسلوت را از پیامدهای فصل دوم ضعیفش مصون نگه دارد؛ فصلی که این احساس را ایجاد کرد که او در نهایت چهره مناسبی برای نیمکت آنفیلد نبوده است.
مارسکا نیز در روز معرفی رسمی خود بهعنوان جانشین گواردیولا، اذعان کرد که شرایط کنونی شباهتهایی به دوران جدایی سر الکس فرگوسن از منچستریونایتد و آرسن ونگر از آرسنال دارد. دیوید مویس که از سوی فرگوسن بهعنوان جانشین منتخب او معرفی شده بود، در سال ۲۰۱۴ و تنها ۱۰ ماه پس از امضای قراردادی ششساله از سمت خود برکنار شد. اونای امری نیز پس از جانشینی ونگر در آرسنال در سال ۲۰۱۸، تنها ۱۸ ماه دوام آورد. در هر دو مورد، عظمت سرمربی قبلی در تاریخ باشگاه و فوتبال انگلیس، سایه سنگینی بر سر مربی بعدی انداخت؛ سایهای که او نتوانست از آن فرار کند. این تصویر با اتفاقات هفته گذشته و وقوع تماشاییترین خورشیدگرفتگی بریتانیا در ۲۷ سال گذشته نیز تناسب دارد.
در دوران همکاری منچسترسیتی و گواردیولا، همه چیز تقریباً در خدمت این مربی بود و خورشید موفقیت همواره بر سر او میتابید؛ آنقدر درخشان که رقبا را در مسیرش به خاکستر تبدیل میکرد؛ شرایط مارسکا بیشتر به وضعیت مویس شباهت دارد تا امری. ونگر در سال ۲۰۱۸ و پس از فصلی بدون جام از آرسنال جدا شد؛ آن هم در پایان دورهای طولانی که این باشگاه دیگر برای قهرمانی در انگلیس یا اروپا مبارزه جدی نمیکرد، اما فرگوسن توانست در اوج از منچستریونایتد جدا شود و پس از کسب یک قهرمانی دیگر، سیزدهمین قهرمانی خود در لیگ برتر، در یکی از پرافتخارترین دوران تاریخ فوتبال انگلیس، به سوی غروب دوران مربیگری خود برود.
منچسترسیتی در دو فصل پایانی حضور گواردیولا نتوانست قهرمان شود؛ تنها دو فصل متوالی در ۱۰ سال حضور او روی نیمکت این تیم که با ناکامی در کسب عنوان قهرمانی همراه بود. با این حال، گواردیولا همچنان بهعنوان یک مربی برنده سیتی را ترک کرد و یک جام حذفی و یک جام اتحادیه دیگر نیز به ویترین افتخارات این باشگاه در ورزشگاه اتحاد اضافه شد. در طرف مقابل آرتتا نشان داده چرا معمولاً بهتر است مربیای باشید که «پس از مربیِ جانشینِ مربی بزرگ» میآید؛ میکل آرتتا پس از اخراج امری در اواخر سال ۲۰۱۹ به آرسنال بازگشت. شرایطی که پس از جانشینی مستقیم ونگر توسط امری در این باشگاه رقم خورد و مشکلات عمیقتری که آشکار شد، به آرتتا زمان بیشتری برای کار داد.
قهرمانی در جام حذفی در نخستین فصل نیز باعث شد مدیران باشگاه در جریان پروژه بازسازی کامل تیم، صبر بیشتری نسبت به او داشته باشند. آرتتا تا فصل گذشته این صبر را به آزمون گذاشت؛ زمانی که سرانجام آرسنال را به نخستین قهرمانی لیگ از زمان تیم شکستناپذیر ونگر در فصل ۲۰۰۴-۲۰۰۳ رساند. برای رسیدن به این موفقیت، آرتتا برخی اصولی را که زیر نظر گواردیولا آموخته بود کنار گذاشت و همچنین از شهرت آرسنال در دوران ونگر بهعنوان تیمی با فوتبال تماشایی فاصله گرفت. آرسنال با تیمی متشکل از بازیکنان عمدتاً قدرتمند و فیزیکی که در سراسر زمین و بهویژه در ضربات ایستگاهی بر حریفان برتری داشتند، در شرایطی قهرمان شد که به نظر میرسید دوران پس از پپ آغاز شده است.
مارسکا نیز شخصیت و روش خودش را دارد. او حتی برای تأکید بر این تغییر، تصمیم گرفت به دفتر قدیمی گواردیولا نقل مکان نکند. با این حال، کسی که در فصل ۲۰۲۳-۲۰۲۲ و در دوران قهرمانی سهگانه، دستیار گواردیولا در سیتی بود، قصد ندارد بهطور کامل کتاب تاکتیکی این تیم را کنار بگذارد یا مسیر آرسنال در استفاده از ضربات ایستگاهی را در پیش بگیرد. حتی نسخه فصل گذشته فوتبال پپ نیز به اندازهای خوب بود که سیتی در رویاروییهای مستقیم با آرسنال دست بالا را داشته باشد و تنها گل دیرهنگام گابریل مارتینلی مانع پیروزی سیتی در ورزشگاه امارات شد. سیتی سپس با پیروزی مقتدرانه در فینال جام اتحادیه و به دنبال آن پیروزی در ماه آوریل در ورزشگاه اتحاد، کنترل سرنوشت قهرمانی را در دست گرفت. با این حال، همانطور که دکلان رایس پس از آن شکست بهیادماندنی گفت، کار هنوز تمام نشده بود. سیتی نتوانست برتری خود را حفظ کند و ثبات بیشتر آرسنال، بهویژه در خط دفاعی، در نهایت این تیم را به قهرمانی رساند.
