کاپیتانی که هنوز به رهبری نرسیده است؛ مشکل ایران تنها فنی نیست!

سپهر ستاری؛ از زمانیکه مرتضی شریفی به عنوان کاپیتان تیم ملی والیبال ایران انتخاب شد، انتظارات از او فراتر از عملکرد فنی بوده است. کاپیتان در والیبال تنها بازیکنی نیست که نخستین نفر وارد زمین می‌شود یا بیشترین مسئولیت امتیازگیری را دارد؛ او باید نبض تیم را در دست بگیرد، در لحظات دشوار به تیم انرژی ببخشد، بازیکنان را کنار هم نگه دارد و در شرایط نامساعد، نقش تکیه‌گاه را ایفا کند. در ماه‌های اخیر، فاصله‌ای میان عنوان «کاپیتان» و نقش واقعی یک رهبر مشاهده شده است. شریفی در بسیاری از لحظات حساس، به جای انتقال آرامش و انرژی به تیم، تحت فشار مسابقه قرار می‌گیرد و وقتی اشتباه می‌کند، سریع‌تر از جریان بازی خارج می‌شود. همچنین، زمانی که از ترکیب خارج می‌شود، نشانه‌ای از تلاش برای حفظ روحیه تیم دیده نمی‌شود.

تیم ملی در شرایطی که با نسل جدیدی مواجه است، بیش از هر زمان دیگری به یک رهبر واقعی نیاز دارد؛ بازیکنی که بتواند با صحبت کردن، رفتار و شخصیت خود، تیم را در مسیر مسابقه هدایت کند. اما به نظر می‌رسد ایران در این زمینه با کمبود جدی روبرو است. از سوی دیگر، ارتباط محدود کاپیتان تیم ملی با رسانه‌ها نیز نکته‌ای است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت. کاپیتانی تنها به داخل زمین محدود نمی‌شود و بازیکنی که این عنوان را دارد، نماینده تیم ملی در خارج از زمین نیز محسوب می‌شود. در حالی که بسیاری از بازیکنان تیم ملی در مقاطع مختلف با رسانه‌ها صحبت کرده‌اند، شریفی مدت زیادی است که در این حوزه غیبت داشته است.

از نظر فنی نیز عملکرد کاپیتان ایران در هفته نخست لیگ ملت‌ها نتوانست انتظارات را برآورده کند. اشتباهات فردی در مسابقات حساس، از جمله صحنه‌هایی مانند پنجه دو ضرب شدن توپ ساده مقابل بلژیک و … بخشی از مشکلاتی بود که در جریان بازی‌های اخیر به چشم آمد. این اشتباهات در سطح ملی و در مسابقات بزرگی مانند لیگ ملت‌ها می‌تواند هزینه‌های زیادی به همراه داشته باشد. هیچ بازیکنی به تنهایی عامل شکست یک تیم نیست، اما نقش کاپیتان متفاوت است. تیم‌ها در سخت‌ترین لحظات به یک چهره نیاز دارند که بایستد، مسئولیت بپذیرد و دیگران را نیز با خود همراه کند.

روبرتو پیاتزا و مجموعه فدراسیون والیبال اکنون باید برای این مسئله راهکاری پیدا کنند؛ چرا که مشکل ایران تنها به دریافت، سرویس یا حمله محدود نمی‌شود. اگر تیم ملی درون زمین رهبر نداشته باشد، حتی بهترین برنامه‌های فنی نیز در لحظات بحرانی کارایی نخواهد داشت. والیبال ایران شاید بیش از هر چیز به یک فرمانده واقعی در زمین نیاز دارد؛ کسی که کاپیتانی را به معنای واقعی آن تجربه کند.